De toeschouwers, bij wie door de titel wilde fantasieën worden losgemaakt, moeten helaas worden teleurgesteld. De Pornoperais uitermate kuis, althans wat betreft de visuele aspecten. Een sobere setting, nauwelijks beweging, op een lamp na die langzaam telkens hetzelfde rondje maakt rondom de musicizangers, gedempt licht en zwarte kostuums. De voorstelling speelt zich af in het halfduister, op de grens van zichtbaar en niet-zichtbaar. Pas bij het applaus halen zie je dat de twee harpistes best wel sexy jurken aanhebben.De Pornopera is een spannende onderneming, maar dan vooral in auditieve zin. Componist Huba de Graaff keert het genre opera binnenstebuiten, na het succes van Apera(2013), waarvoor zij ook al onderzoek deed naar de oorsprong van zang. Ze maakte geluidsopnames van apen en noteerde deze als muziek. En wat bleek: de zangkunst van apen heeft, als de geluiden worden vertraagd, treffende overeenkomsten met oude middeleeuwse polyfone zangkunst. Voor De Pornoperaheeft zij haar onderzoek naar de oorsprong van zang uitgebreid naar de mens en wel naar datgene wat voorafgaat aan zingen: ademhalen, zuchten, hijgen en vooral kreunen. En daar komt de porno om de hoek kijken. Ze heeft zich gericht op 'authentiek gekreun'. Wie Steffi Graf weleens heeft zien (en vooral horen) tennissen, herinnert zich vast hoe elke slag werd begeleid door een enorm gekreun. Er zijn veel meer kreunende sporters maar De Graaff heeft gekozen voor een ander terrein waarop stevig gekreund wordt: dat van de seks. Ze heeft uit een aantal pornofilms de geluiden verzameld en geanalyseerd die gemaakt worden, vlak voor de deelnemers het al dan niet gefingeerde hoogtepunt bereiken, en daar een compositie op gemaakt.Hans Dagelet en Soetkin Demey zingen, heel subtiel opgebouwd, een fascinerende verzameling zuchten en kreuntjes, die gaandeweg opbouwen tot een orgastisch slotakkoord. De compositie is geschreven voor twee harpen en zangstemmen, maar naarmate het hoogtepunt dichterbij komt, wordt steeds meer muziek ingezet: elektronische begeleiding, violen en zelfs een heel orkest.Vooraf vertelt Hans Dagelet een verhaal uit Ovidius' Metamorfosenover de ongeremde liefde van een meisje voor haar vader. Al is het bepaald geen straf om naar Dagelet te luisteren, een beetje met de haren erbij gesleept is het wel. De Pornopera heeft in het begin eerder iets van een religieuze viering of een spirituele ervaring, door de subtiele, zachte harpklanken, de plechtige sfeer, de voortdurend van achteren opkomende rook en het sobere licht. Fascinerend is het wel, maar vooral voor mensen die geïnteresseerd zijn in de menselijke stem en alle mogelijke vormen van samenzang. Vooral de vrouwelijke stem trouwens, de man schijnt bij het kreunen tijdens de seks een veel beperkter repertoire te hebben. Soetkin Demey maakt indruk, met subtiele geluiden, die culmineren in een indrukwekkend slot.