Een serie misverstanden in cadeauverpakking, noemt Frans Strijards zijn nieuwe stuk Modem. Het is een komedie voor vier acteurs en het derde deel van een vierluik over 'de zoektocht van de moderne mens naar houvast'. Met de goed ontvangen monologen Dankwoord? (met Helmert Woudenberg) enHé, jij daar (met Nanette Edens) maakte Frans Strijards vorig jaar zijn comeback in het theater. Helaas voldoet Modemniet aan de hooggespannen verwachtingen. De vier personages raken net als de toeschouwer hopeloos de draad kwijt in een stuk dat doldraait in misverstanden en pseudo-informatie. Modem speelt zich af in de woonkamer van Rosie (Oda Spelbos), een vrouw van de wereld die een onduidelijke relatie heeft met de hypernerveuze Mat (Hein van der Heijden). Tijdens haar afwezigheid heeft een overbuurvrouw in haar appartement gewoond, met haar verloofde. Wanneer Rosie terugkomt, zijn alle spullen van hun plaats, maar, erger nog, blijken ook belangrijke papieren te zijn verdwenen en digitale wachtwoorden niet meer geheim. Dat levert een sfeer van toenemende verwarring en paranoia op, waarin niemand meer weet wie, wat, wanneer en waarom nog te vertrouwen is. Het probleem is dat noch de personages noch hun vermoeiende wederwaardigheden je op enigerlei wijze raken. Geestige observaties, analyses en beschrijvingen genoeg, maar het stuk gaat zo alle kanten op en de personages draven zo onophoudelijk af en aan, dat elk idee van een intrige verloren raakt. Dat leidt op den duur tot vermoeidheid, onverschilligheid en irritatie.

Een tweede probleem is dat de regisseur Frans Strijards teveel bewondering heeft gehad voor de schrijver Frans Strijards en te weinig heeft geluisterd naar de oude wet : 'kill your darlings'. Het lijkt wel of de intrige is aangepast om de slordig verpakte juweeltjes van oneliners, dat wel, des te meer te doen schitteren. Als regisseur heeft Strijards teruggegrepen naar een stijl die hem in de jaren tachtig en negentig faam bezorgde: een vorm van heel fysiek acteren waarmee hij als het ware een extra laag toevoegde aan zijn personages. Niks psychologisch duiden, maar laten zien. De neuroses, onbewuste verlangens van zijn personages: het hoefde niet (alleen) in taal te worden gezet: vaak was het genoeg om te zien hoe iemand bewoog, hoekig, stijf of dwars, altijd enigszins uitvergroot. Datzelfde principe hanteren de acteurs nu in Modem, maar dan up tempo en zonder pauze waardoor een totaal verzenuwde, hysterische speelstijl ontstaat die continu wordt volgehouden. De volumeknop is kwijtgeraakt: geen greintje lucht krijg je en dat is uiteindelijk dodelijk. Aan de acteurs ligt het niet: petje af voor wat zij nog weten te doen met deze schier onmogelijke opgave. Vooral Hein van der Heijden blinkt uit met zijn hulpeloze gebaren en beteuterde blik en Oda Spelbos zet met veel verve en tomeloze energie de rol van Rosie neer. Uiteindelijk weten ook zij het stuk niet te redden. Als het cadeau is uitgepakt, blijkt Modemeen misverstand.