Vijf kleine deurtjes -te klein voor een mens, te groot voor een poppenhuis- vormen de enige decorstukken. Achter de deurtjes staat de band Susies Haarlok te spelen en op het lege speelvlak ervoor staat Alice en ze verdwijnt in het donker.
Alice in Wonderland is een theaterbewerking van het beroemde verhaal van Lewis Carroll, uitgebracht als nieuwjaarsvoorstelling door de Toneelschuur samen met Studio Y. Wie vorig seizoen Dukes gezien heeft (regie: Bart Danckaert) of Krampen van een dyslecticus (regie: Emanuel Muris), herkent bepaalde ingredienten zoals de manier waarop de dieren worden uitgedost, even simpel als inventief, en natuurlijk de samenwerking met Susies Haarlok.
Voor een groot deel volgt de voorstelling het boek: Alice verdwijnt in een konijnenhol en ze ontmoet in die wonderlijke wereld de meest vreemde beesten en bizarre wezens. Zelf verandert ze onderweg voortdurend: dan weer is ze zo klein als een rups, dan weer groeit ze zo snel dat ze letterlijk uit het huis barst. Geen wonder dat ze, als iemand haar vraagt wie ze is, geen eenduidig antwoord weet. Over de diepere lagen in Alice in Wonderland zijn boekenkasten vol geschreven; in deze toneelbewerking wordt vooral het ontluiken van de seksualiteit en het op zoek zijn naar de identiteit van het jonge meisje benadrukt. Als Alice is bevrijd uit een nare situatie, danst ze van opluchting en ontbloot ze haar borsten. En als ze even later het vileine en bronstige koningspaar ontmoet, wordt ze door de koning overduidelijk uitsluitend als verse aanvoer van vrouwenvlees bekeken.
De voorstelling is niet in alle opzichten overtuigend. Een aantal scènes stijgt niet uit boven het karikaturale, door de complexiteit van het verhaal en de grote hoeveelheid personages. Aardig is bijvoorbeeld de scène waarin Alice op theevisite gaat bij de Hoedenmaker, de Maartse Haas en de almaar in slaap sukkelende Zevenslaper. De personages krijgen hier een min of meer dramatische invulling, terwijl ze in andere scènes alleen maar voorbijgangers blijven.
De bijdrage van Susies Haarlok is minder vanzelfsprekend dan in Dukes, vorig jaar de verrassende nieuwjaarsvoorstelling. Toen waren muziek en spel tot een eenheid gesmeed; in Alice in Wonderland zijn er naast mooie momenten ook scènes waarin de muziek de handeling in de weg staat. Er wordt aardig geacteerd, de kostuums zijn geestig en de muziek swingt, maar de filosofische en poëtische lading van het origineel haalt deze bewerking niet.