Soms is een voorstelling bijzonder vanwege de enscenering of de schitterende vormgeving; soms is het stuk zo ijzersterk dat het bij wijze van spreken haast niet kapot kan worden geregisseerd en soms wordt er juist weer zo briljant geacteerd dat er ondanks een wat magere plot een mooie voorstelling uitrolt.

Zelden zijn alle ingredienten voor honderd procent overtuigend. Een uitzondering hierop vormt De Bitterzoet (1978) van Dennis Potter, een productie van Theatergroep Hollandia en Theater Antigone, en wat mij betreft zonder reserve de mooiste voorstelling van het seizoen.

Het stuk van Dennis Potter (dezelfde van de legendarische televisieserie The Singing Detective) is een moderne parabel over goed en kwaad, waarbij vooral in het verrassende slot flink gemorreld wordt aan onze moraal en (schijn-)zekerheden. Het is een bijtende tragi-komedie, razend knap geschreven, ogenschijnlijk heel simpel, maar geniaal opgebouwd. Het verhaal gaat over vader en moeder Broex die een zware last te dragen hebben, sinds hun dochter na een auto-ongeluk als een kasplantje in bed ligt. Als er in hun deprimende bestaan plotseling een gast verschijnt, verandert er veel. Psychologisch zit het stuk briljant in elkaar en ook de politieke dimensie is onnadrukkelijk, maar des te schokkkender aanwezig.

De enscenering is vrij sober en terughoudend, al worden in een paar scenes alle registers open getrokken. Achteraf besef je dat er talloze kleine verwijzingen zijn voorafgegaan aan die plotselinge heftigheid, die op dat moment nauwelijks opvielen, maar opeens op hun plek vallen. Trillende kopjes, de stofzuiger die uit zichzelf begint te zuigen. Of vader Broex die poeslief praat tegen zijn vrouw tot het moment dat hij zich van haar afdraait. Dan zie je de verkniptheid in zijn ogen.

Het spel van de acteurs is grandioos. Heel interessant is de ontwikkeling die de personages doormaken, waardoor ook de sympathie van de toeschouwer langzaam verschuift. Bert Luppes is als vader Broex een reactionair type, maar gaandeweg de voorstelling krijg je toch meer begrip voor zijn houding, zeker wanneer Fedja van Huet, de gast, zijn extremiteiten debiteert.

Carola Arons speelt de moeilijke rol van de zieke Carrie overtuigend en schrijnend en Frieda Pittoors zet een prachtige moederrol neer. Onnozel, vermoeid en dienstbaar in het begin, met minieme tekens van verzet en afweer, ontdooit zij door de aanwezigheid van de gast om bijna weer een meisje te worden, gelukkig van een piepklein beetje aandacht. Life is sweet, life is bitter: zelden valt er zoveel tegelijkertijd zoveel te lachen als te huilen als in deze prachtvoorstelling Bitterzoet.