Twee adellijke dames zijn gevraagd om de bloemen te schikken voor een expositie over muziek en theater: prinses Pauline von Metternich (Steef de Jong) en gravin Anastasia Kielmannsegg (Louis van Beek). Voor de een is haar lievelingsbloem duizendschoon, een bloem die licht brengt in het duister met al die (duizend!) nuances in kleur, voor de ander is het een ordinaire rotbloem. Het lijkt een meningsverschil over smaak, maar het mondt uit in een enorme ruzie en leidt uiteindelijk tot een serieus duel tussen de twee vrouwen.

Bloemenduel is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, dat zich afspeelde in het Wenen en Liechtenstein van 1892. Een kolfje naar de hand van Steef de Jong, die een reputatie heeft opgebouwd met eenmansvoorstellingen waarin hij zijn grote liefde en fascinatie voor de operette bezingt. Hij wilde graag een voorstelling maken zonder de druk van premières, uitkoopsommen en speellijsten en bedacht samen met regisseur Ina Veen STUDIOWERK, een reeks voorstellingen speciaal gemaakt voor de eigen Studio 11 in hartje Haarlem, waarin hij telkens samenwerkt met iemand die hem inspireert. Als eerste is dat acteur/schrijver Louis van Beek, die onder meer bekend is van voorstellingen als Mathilde en Soeur Sourire, en als tekstschrijver van Liesbeth List – de musical (2017).

Na afloop van de doorloop, een kleine week voor de voorstellingenreeks begint, vertellen de heren hoe zij Bloemenduel hebben opgezet, als een all female cast operette (voor twee heren). Het oorspronkelijke idee komt van Steef, Louis heeft vrijwel alle (lied) teksten geschreven en Steef heeft vervolgens de muziek gecomponeerd. Samen spelen ze alle rollen, om te beginnen die van de schrijver en componist die, feestelijk in rokkostuum, een eerste pitch van de nieuwe operette presenteren. Vervolgens kruipen zij in de huid van een groot aantal vrouwen, om te beginnen die van de adellijke dames waar het verhaal om draait, maar ook die van hun kameniersters, hun secondantes, de scheidsrechter en het publiek (koor). Ten slotte spelen ze ook nog twee dames die samen een bloemenzaak zijn begonnen in het Parijs van 1925. Ingewikkeld? Nee hoor, met simpele middelen wordt volstrekt duidelijk wie wie is. De teksten zijn geestig, vol kwinkslagen, rijmgrappen en prettig ironische toespelingen; de (piano)muziek is geënt op het operettegenre maar zonder aanstellerige hoge c's of ander operatesk pathos. Het zijn simpele liederen, fraai gezongen. Het spelplezier spat eraf.

In het begin was het wel even spannend, vertelt Louis, om zijn liedteksten naar Steef te sturen, maar al snel bleek het gewoon heel goed te klikken. "Ik ken Steefs werk al langer en ben onder de indruk van zijn muzikaliteit en inventiviteit. Hij heeft een heel eigen manier om een verhaal te vertellen. En ik vind teksten schrijven het leukste wat er is, dus toen Ina en hij me vroegen, was het niet moeilijk." Omgekeerd geldt dat ook, zegt Steef: "Louis schrijft heel strak in de vorm en heel ritmisch, dus het was voor mij als componist heel dankbaar om mee te werken. Het is al bijna muziek!"

Het verhaal is bovendien behalve geestig ook een ode aan de adellijke dames die, zonder dat ze dat wisten of vermoedelijk bedoelden, feministes avant la lettre waren. Steef: "Hun duel had absoluut een emanciperende werking. Een pikant gegeven is, dat zij het duel met grotendeels ontbloot bovenlijf hebben gevoerd, omwille van de hygiëne en op aandringen van de scheidsrechter. In die tijd was dat een zeer tot de verbeelding sprekend gegeven. Dat mannen later uitgebreid hun erotische fantasieën op dit duel loslieten – het leidde tot de nodige pikante prenten – doet niets af aan het feit dat deze heldinnen hun tijd ver vooruit waren, en zich niets aantrokken van welke vooroordelen dan ook. In die zin is het een universeel verhaal van je losmaken van conventies en kiezen voor vrijheid."