Op haar 23e schreef Sarah Kane het stuk Blasted en het sloeg in het Engeland van 1995 in als een bom. 'A disgusting feast of filth' schreef de criticus van Daily Mail destijds. In Blasted ziet een journalist (Peter Blok) een ex-vriendin (Eline ten Camp), veel jonger dan hij, na lange tijd weer terug. Hij is ten dode opgeschreven en drinkt en rookt zich kapot. Hij is wanhopig op zoek naar troost en seks en verlossing; zij zegt niet (meer) van hem te houden maar blijft toch bij hem. Hij verkracht en bedreigt haar. In het tweede deel is het niet alleen binnen oorlog, maar ook in de buitenwereld. Het hotel wordt vernietigd en tussen de puinhopen dringt een militair binnen die op zijn beurt de journalist verkracht en bedreigt. In een nietsontziend spookscenario verdwijnen ook de laatste restjes menselijkheid.

Heftig, compromisloos en keihard is het werk van Sarah Kane die zich op haar 28e van het leven beroofde. Haar werk wordt veel gespeeld en lijkt vooral jonge makers aan te spreken. Thibaud Delpeut maakte bij Toneelschuur Producties een filmische enscenering die de hardheid en compromisloosheid van het stuk nog benadrukt. Met je neus word je gedrukt op de ranzige pogingen van de journalist om het meisje tot seks te dwingen. Geweld, moord, vernietiging, oorlog, verkrachting, verminking, zelfmoord, sodomie en kannibalisme: had u nog wat gemist? De ontluistering is compleet.

De voorstelling begint in een sjieke, Japans aandoende hotelkamer, met houten planken, een futon met rozenblaadjes, een mooie bos magnolia's, zwartgelakte kasten. Erg zen. 'Ik heb wel eens op betere plekken gescheten', is de eerste zin van de journalist als hij binnenkomt. Een nogal plat type, denk je dan, maar dat wordt eigenlijk nauwelijks ingevuld. Peter Blok is een geweldige acteur, maar geen van de personages in dit stuk krijgt echt contouren. Vooral de relatie met het meisje is ongeloofwaardig. Wat heeft zij met die man? Zij stottert en lijkt afkomstig uit de arbeidersklasse, maar verder ontbreekt elke essentiële informatie. Misschien heeft de regisseur hen juist niet nadrukkelijk willen neerzetten en invullen als types, maar hen een soort algemene geldigheid mee willen geven. Bij Kane gaat het niet om psychologische inleving of naturalisme. Maar waar dan wel om? Aan het eind van de voorstelling is alles onttakeld en kapot. Een sprankje hoop levert het slotbeeld op, wanneer het meisje in ruil voor seks wat voedsel bemachtigt en dat deelt met de journalist. Misschien werkt deze loutering (in feite is het stuk reuze moralistisch, zou je kunnen zeggen) voor sommigen verhelderend, voor mij persoonlijk geldt dat niet.