Zorgvuldig wordt het boeket opgebouwd. Op de grond staan emmers vol bloemen waaruit omzichtig een keuze wordt gemaakt: de goede lengte, een mooi kleurcontrast, een spannende compositie. Totdat er opeens een bloem wordt geknakt, een volgende breekt en langzaam maar zeker het hele boeket in elkaar wordt gestampt. Vernietiging vormt de rode draad in de nieuwe voorstelling van Hotel Modern, Vliegboot Moederschip.
Hotel Modern heeft naam gemaakt met een heel eigen vorm van theater maken, waarbij de spelers op het toneel met handcamera's miniatuurlandschappen filmen die vervolgens worden geprojecteerd op het grote scherm achter op het toneel. Dat heeft een aantal spannende en bijzondere voorstellingen opgeleverd. De Grote OorlogenKampgingen over de verschrikkingen van de oorlog en het concentratiekamp; hun vorige voorstelling Garnalen Verhalenwas veel luchtiger, maar opnieuw een mooi voorbeeld hoe het gezelschap van bijna niets een wondere nieuwe wereld kan creëren.
In Vliegboot Moederschipis eigenlijk alleen in het laatste deel sprake van deze bijzondere vorm van theater annex beeldende kunst. Je ziet dan waar al die kartonnen dozen en prullaria, waarmee het toneel is volgebouwd, voor dienen. Langzaam beweegt de camera door lange gangen om telkens nieuwe kamertjes binnen te gaan. Intussen worden fragmenten voorgelezen uit het logboek van de kapitein van het Vliegboot Moederschip. Al snel wordt duidelijk dat het ruimteschip al vijfhonderd jaar de weg kwijt is en nog maar voor een beperkt aantal uren zuurstof heeft, voor het de definitieve ondergang tegemoet gaat.
Daarvoor is een aantal losse scènes te zien die met terugwerkende kracht een soort 'apocalyptische revue' vormen. De boeketscène wordt gevolgd door een reeks foto's, geestig van commentaar voorzien door Herman Helle, beeldend kunstenaar en theatermaker die in de voorstelling bijna voortdurend solo op het toneel staat. Gevolgd door een film waarin boosaardige kabouters de hoofdrol spelen, met lelijke bedoelingen: de bibliotheek, inclusief alle waardevolle boeken, beelden en schilderijen gaat in vlammen op. Een dichter brengt zijn verzen ten gehore, een keramiekliefhebber vertelt over zijn hobby. Veel samenhang lijkt er niet te zijn, afgezien dan van die rode draad: alles leidt onherroepelijk naar hel en verdoemenis. Hoewel een aantal fragmenten zeker geestig werkt, overheerst toch een gevoel van gemis. De bijzondere vertelwijze van Hotel Modern, waarin hun grote kracht schuilt, wordt minimaal gebruikt. In plaats daarvan overheerst een zoektocht naar andere vormen: best leuk, mooi gemaakt, aardig gedaan, maar niet meer dan dat. De ongelooflijke overtuigingskracht van eerdere voorstellingen, waarbij je telkens op het puntje van je stoel zat, ontbreekt. Al met al is Vliegboot Moederschip, al klinkt het wat merkwaardig, een 'genoeglijke' avond over de destructieve drift van de mens en de verwoesting van de wereld.