Wat gebeurt er met je wanneer je vriendin een jaar weggaat? Als je alleen op je kamertje achterblijft, met enkel herinneringen en een vaag idee over de toekomst? Wat betekent nou eigenlijk iemand missen'?

De twee mannen op het toneel gebruiken hun (al dan niet autobiografische) ludduvuddu als uitgangspunt voor het maken van een voorstelling. In tekst en beweging tasten zij zichzelf en elkaar af over wat dat nou is, dat gevoel van niet heel meer zijn. De een stort zich in herinneringen, de ander in ontmoetingen met anderen. Soms mis ik je heet de sobere voorstelling, bedacht en geschreven door Luc van Esch die samen met Mathijs de Wit ook speelt. De voorstelling won in 1996 de Top Naeffprijs op het Internationale Theaterschoolfestival en gaat nu in reprise in de serie "De Nieuwe Theatermakers'.

Aardig aan Soms mis ik je is dat het wat zweverige thema heel concreet wordt gemaakt. Geregeld stappen de acteurs uit hun rol om op vaak humoristische wijze commentaar te geven op het spel van de ander: "Dit vind ik niks, hoor, dit is zo'n conflictloze scene...". Zo wordt het maken van de voorstelling zelf verweven met het hoofdthema van verlangen en gemis.

Centraal in het vrijwel lege decor hangt een zwartwitte bloemetjesjurk aan de muur, symbool van de verdwenen geliefde. Als een van de twee de jurk aantrekt, ontstaat er een bijna erotische sfeer tussen de twee vrienden, waar de een wel bereid is in te geloven, maar de ander nij nader inzien toch niet. Zo worden op lichte, open wijze ook de grenzen van identificatie en van hun vriendschap onderzocht. Geestig zijn vooral de scenes waarin zij hun fantasie ongelimiteerd laten gaan. Ze gaan samen op safari in Afrika of ze liggen in een tentje in Siberie te koukleumen.

De bewegingsstukken, alhoewel de beide acteurs duidelijk geschoolde lichamen hebben, zijn wat lang uitgesponnen en overtuigen niet altijd. Het duet op pianomuziek waarmee de voorstelling eindigt, is wel weer erg mooi, weemoedig en teder. Een ode aan de liefde en een ode aan de vriendschap.