Nicole Beutler / microkosmos / Spel: Arnon Grunberg, Charlotte Van den Broeck / Theater Bellevue, 16 feb t/m 12 maart 2022

Interview Nicole Beutler

De schaamte voorbij

Het was een wat ongewoon verzoek voor choreograaf Nicole Beutler 'of zij misschien met hen wilde samenwerken aan een nieuw te creëren dansvoorstelling'. De vraag kwam van schrijver Arnon Grunberg die, samen met de Vlaamse dichteres Charlotte Van den Broeck, de confrontatie aan wilde gaan met het 'meest gênante' wat ze voor zichzelf konden bedenken om te doen: dansen in een voorstelling.

Grunberg, die in februari de prestigieuze P.C. Hooftprijs krijgt uitgereikt voor zijn hele oeuvre, is behalve een enorm productief schrijver ook iemand die graag in andere werelden duikt. Zo werkte hij eerder onder veel meer als kamermeisje, in een psychiatrische inrichting, in een slachthuis en op het slagveld van Afghanistan. Met Van den Broeck onderhoudt hij al een paar jaar een briefwisseling die wekelijks wordt gepubliceerd in de Vlaamse krant De Standaard. Het gaat in hun correspondentie vaak over schaamte en angst. Zo ontstond het idee om de confrontatie aan te gaan met hun gevoelens van schaamte.

Beutler dacht er even over na – normaal komen de ideeën bij haarzelf vandaan – en stemde toe om met hen samen de studio in te gaan. Als dat zou werken, wilde ze erover nadenken: 'Vanaf het begin ontstond er zo'n inspirerende openheid dat ik meteen heel erg gecharmeerd was.'

Ze neemt de twee schrijvers mee op een ontdekkingsreis door het lichaam. Ze besluit hen samen te brengen met twee professionele dansers om de mogelijkheden van de ruimte en de lichamen – contrasten, parallelle bewegingen, solo's, duetten, kwartetten – zoveel mogelijk te kunnen gebruiken. 'Mijn werk gaat over het slechten van categorieën, het oversteken van grenzen en het openen van de ruimte.'

De titel microkosmos verwijst naar de onzichtbare wereld die overal in en om ons heen is, naar de duizelingwekkende hoeveelheid cellen, microben en bacteriën die aan het werk zijn. 'Mensen bestaan niet uit één identiteit, maar uit een veelheid aan processen die tegelijkertijd (en soms tegenovergesteld) aan het werk zijn. In al die minuscule processen zie je ook weer het grote geheel weerspiegeld. Er ontstaat een soort landschap van mogelijkheden. Die schaamte die zij ervaren en die we allemaal wel (her) kennen, in hoeverre is dat een cultureel bepaald oordeel? Waarom moeten we altijd streven naar perfectie? Het is een bijzonder proces, een zoektocht naar het overstijgen van je eigen kleine zelf. Het is nu al een feest om naar te kijken.'

(Uitkrant, februari 2022)