Heeft ze eigenlijk wel een voornaam? Lady Macbeth is alleen bekend als de echtgenote van Macbeth, als de meedogenloze aanstichter van het kwaad, als degene die haar man opstookt om steeds verder te gaan op het pas des verderfs. Maar wie is zij eigenlijk?

Maatschappij Discordia heeft intussen een mooie collectie opgebouwd van 'Weiblicher Akten'. Dit is al het zevende deel in een reeks voorstellingen die wordt gekenmerkt door een open houding ten opzichte van de geschiedenis, bekeken vanuit het perspectief van de vrouw, met een onderzoekende blik, intelligent spel en onderkoelde humor. En niet te vergeten met het nodige gerommel in, voor en achter de coulissen dat zo eigen is aan Maatschappij Discordia.

Als het stuk begint, staan de drie actrices zich te schminken en quasinonchalant te babbelen over het thema 'vrouwen en macht'. En een voornaam te verzinnen voor Mevrouw Macbeth: misschien heet ze wel Hillary? Of Elisabeth zoals al die beroemde Queens? Of zou ze gewoon Bep heten?

Om beurten spelen ze de rol van de Lady, Mevrouw Macbeth, die van Macbeth zelf en die van zijn vriend Banquo. Simpel door de kostuums te wijzigen, veranderen ze van karakter: Macbeth houdt een leren broek voor; Mevrouw Macbeth trekt een soort jurkschort aan en de bediende bindt een Schots geruit rokje om. Uiteraard is het nodige geschrapt in het stuk: naast de nodige personages ook een groot deel van de intrige. Wat resteert zijn flarden tekst waarin het verhaal in grote lijnen wordt gevolgd maar vooral wordt ingezoomd op details. Het vrouwelijk perspectief komt overigens vooral aan bod aan het eind wanneer de meeste slachtoffers zijn gevallen, inclusief de Lady en haar echtgenoot. Lady Macbeth protesteert tegen het feit dat Shakespeare zoveel vrouwelijke helden laat sterven: van Medea tot Ophelia en van Desdemona tot Julia. Trouwens, in de hele literaire geschiedenis sterven de heldinnen bij bosjes, vanMadame Bovary tot Anna Karenina en Hedda Gabler. Een aantal vrouwelijke schrijvers wordt expliciet genoemd, zoals Virginia Woolf en Simone de Beauvoir, schrijfsters die vrouwen een eigen stem hebben gegeven. Het spel met de taal staat centraal, als altijd bij Discordia. 'Ik ben niet..., ik heb geen.... Waarom altijd die ontkenningen? Misschien vertel ik wel een ander verhaal.'

Een toegift is het voorlezen door Jan Joris Lamers van het gedicht Theaterimpressies van Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska: 'Voor mij is het belangrijkste bedrijf van de tragedie het zesde: De wederopstanding op de slagvelden van het toneel(...).' Dat klinkt zwaarder dan het is. Met veel plezier wordt hier gespeeld. Midden in het stuk krijgen alle toeschouwers, die in een soort café-opstelling zitten aan ronde tafels, een glaasje bloody mary, het drankje dat is vernoemd naar Mary Stuart, die andere ambitieuze Schotse koningin.

Onnavolgbaar geestig als altijd is Maureen Teeuwen die af en toe tot de orde moet worden geroepen omdat ze al te dartel rondfladdert of zich al te zeer inleeft: "Ik wilde mijn personage wat meer meegeven." Commentaar op elkaars spel: het is al evenzeer een vast ingrediënt van Maatschappij Discordia. Humor, speelplezier, filosofie, feminisme en poëzie komen hier bij elkaar in een ode aan het theater.