Vooraf worden amateuristisch in elkaar geknutselde spaarpotjes rondgedeeld door de showmaster. Tussen kartonnen dozen, kitscherige lampjes en nog wat glimmende parafernalia staat hij te trappelen van ongeduld. "Dames en heren, de benefietavond gaat zo beginnen.'

Rampen Tampen, de naam doet al zoiets vermoeden, is een persiflage op het genre van de nationale televisieavonden voor het Goede Doel, gemengd met foute moppen, ouderwetse schlagers en een stevige scheut cynisme. Het is een voorstelling van en met Dick van den Toorn en Debbie Korper die eerder samen te zien waren als Liesbeth en Joop in Den Uyl en de Vaandeldragers. Vorig jaar maakte Dick van den Toorn samen met Ton Kas het succesvolle AMMEHOELA over twee hele foute mannen die het cabaretwereldje eens grondig te kakken willen zetten onder het motto 'lachen tot je d'r in stikt.'

Dick van den Toorn als Fred en Debbie Korper als Ria zijn al even gul met de lach, al is de traan ook nooit ver te zoeken. Ooit waren zij een echtpaar, maar dat was niet zo'n succes. Nu heeft Fred haar gevraagd hem te assisteren voor deze bijzondere benefietvoorstelling en ze zijn nog steeds aan elkaar gewaagd. Relatieleed verjaart niet; binnen de kortste keren laait de wederzijdse irritatie weer op. Met nauw verholen ergernis staat Fred naast Ria, terwijl zij flauwe grappen maakt over zijn seksuele vermogens. Pijnlijker dan pijnlijk zijn de insinuaties, maar zo goed gebracht dat het publiek in de uitverkochte Toneelschuur al gauw in een deuk ligt van het lachen. Hij vraagt: "Rie, ben je er klaar voor?' Zij antwoordt, met een vette knipoog en suggestieve heupbewegingen: "Fred , ik ben er altijd klaar voor. Hahahaha.'

Net zo goedkoop als het decor is de humor en even nep als de blingbling is de oprechtheid van het duo.

Na een lange introductie, waarin de een nog erger blijkt dan de ander, wordt de spelshow ingezet, gelukkig zonder publieksparticipatie. Erg geestig op een aantal momenten; zelfs van een totale black-out als sneldichter maakt Fred een succesnummer. Af en toe op het randje wanneer ze ook het leed van hun mismaakte dochter Irma exploiteren. Maar the show must go onen razendsnel wordt er omgeschakeld naar het ouderwets moppen tappen. Vooruit, eentje dan: waarom hebben de Huti 's geen mobiele telefoons? Omdat die teveel toetsies hebben.

Het loopt niet goed af met de benefietavond en dan komt ook Marco Borsato nog even voorbij en al die andere slachtoffers van foute adviseurs ('Ik ben een gebroken mens'.)

Rampen Tampenis een Parade-achtige voorstelling: hilarisch, maar met een scherp randje. Meer dan even prikken doet dat niet, veel diepgang valt niet te ontdekken. Binnen de grenzen van het genre is het razend knap hoe het duo er, ondanks de meest banale flauwiteiten en grove cynische grappen, in slaagt om de persiflage consequent vol te houden. Lachen!