Haar patio staat vol met zielige planten, afdankertjes die ze op straat heeft gevonden. En ook voor de minderbedeelde medemens heeft Margje een groot hart. Zo lijkt het althans in de nieuwe voorstelling Een flinke linkse vrouw. Het is de tweede comedy die Aaf Brandt Corstius schreef voor Marcel Musters en Lies Visschedijk, na het succes van Fiftyfifty. Een flinke linkse vrouw wordt uitgebracht als lunchpauzevoorstelling bij Theater Bellevue in Amsterdam en is minstens zo goed als Fiftyfifty.

Marcel Musters is geweldig op dreef als de lepe, uitgekookte verkoper van de daklozenkrant die door de alleenstaande Margje in huis wordt genomen. Voor onbepaalde tijd, al voegt ze daar zekerheidshalve aan toe 'zolang het gaat'. Lies Visschedijk maakt van Margje een geloofwaardige vrouw van deze tijd, vol goede bedoelingen, lekker veel gezond groente en fruit etend, en voorzien van een linkse agenda.

De tekst van Aaf Brandt Corstius is geestig en to the point, vol dubbele bodems en spitsvondigheden. Vanaf het begin, als Jan met een paar verhuisdozen vol 'ouwe meuk' voor het eerst over de drempel stapt in het keurige huis van Margje, schrijnen de tegenstellingen. Binnen de kortste keren zijn de machtsverhoudingen omgedraaid en neemt Jan ruimschoots en wijdbeens de meeste plek in huis in. Zijn levenswijsheden komen van de straat in plaats van uit de vage idealen waaruit Margje haar wereldbeeld heeft geboetseerd; zijn levensvisie is even cynisch als recht voor zijn raap, terwijl haar goede bedoelingen vooral van naïviteit getuigen. Zoals wanneer zij hem probeert uit te leggen hoe onhandig ze zich soms kan voelen als ze een monteur op bezoek heeft. Het onderscheid tussen haar luxeproblemen en die van de daklozen (en andere minderbedeelden) is schrijnend en herkenbaar. Musters en Visschedijk maken van het bijzondere duo levensechte mensen.

Hilarisch is de scène waarin ze een glaasje wijn hebben gedronken en gaan dansen: zij stort zich in een woeste Afrikaanse dans, geprikkeld omdat hij haar niet serieus neemt en hij gaat er aanvankelijk in mee. Dat loopt behoorlijk uit de hand. Uiteindelijk laat Brandt Corstius de verhouding totaal kantelen, in een tikje onwaarschijnlijke maar niet minder amusante plotwending.