'Alles komt goed. Als we maar bij elkaar blijven.' Lang heeft het 'alles komt goed' als een bezwerend mantra elke kreukel of rimpeling in hun huwelijk gladgestreken maar nu lijkt het maar de vraag of alles echt wel goedkomt. Is het geen leugen en bedrog nu ze steeds verder uit elkaar gedreven worden? Zij herkent haar eigen man niet meer vanwege voortschrijdende alzheimer; hij probeert dichtbij haar te blijven maar hoe moeilijk is dat wel niet.In Een coming of age voor bejaarden hebben Maurits van den Berg en Rik van den Bos (oftewel BERG&BOS) na het succes van Drive-in een heel persoonlijk verhaal willen vertellen, dat mede is gebaseerd op ervaringen in de privésfeer. Beide jonge makers verloren kortgeleden een van hun ouders. Het is in de regie van de eveneens nog jonge Eva Line de Boer een prachtige en universele voorstelling geworden over liefde en pijn, over herinneringen en hoop, over het oprekken van grenzen en over afscheid nemen. Rik van den Bos heeft de sterke tekst geschreven: even prozaïsch als dichterlijk, to the point, geestig.

De voorstelling wordt gespeeld door een jong stel (Yara Alink en Maurits van den Berg) dat een spiegel vormt van het oudere echtpaar, Joke Tjalsma en Paul R. Kooij. De jongeren zie je steeds verliefder op elkaar worden, terwijl de oudere vrouw niet meer weet wie die vreemde maar aardige man is die ze in het bos tegenkomt. Knap wordt dat dubbelspel op tal van manieren gespeeld: soms zie je de vrouw kijken naar het jonge meisje en dan lijkt het of ze zich enigszins weemoedig haar eerste verliefdheid herinnert. Zijn het wel twee stellen of kijkt het oudere paar eenvoudig als in een flashback terug naar de jonge geliefden die ze eens waren? Het kan alle kanten uit en dat maakt het zo'n universeel liefdesverhaal.Niemand kan zo'n verwarde vrouw mooier spelen dan Joke Tjalsma. Ongelooflijk ontroerend zoals ze met glimoogjes staat te kijken naar haar jongere zelf. Hoe ze vertelt dat ze haar leven lang bang geweest is voor insluipers en nu eindelijk haar angst kwijt is. Paul R. Kooij is al even overtuigend als de zachtaardige echtgenoot die mandarijntjes voor haar meeneemt in een plastic zakje en maar heel af en toe heel even zijn geduld verliest. Het is subtiel en geestig maar af en toe krijg je een inkijkje in het diepe verdriet van iemand die een geliefde verliest. Het jonge stel zorgt voor het evenwicht, voor humor en dynamiek. De voorstelling eindigt met de bezegeling van hun liefde. Alles zal goed komen. De cirkel is rond. Mooi!