In ZIN, hun derde voorstelling samen, is het duo Jack Wouterse en Arjan Ederveen opnieuw onnavolgbaar komisch. Ze beginnen als twee tv-koks op leeftijd, die bezig zijn met de opnamen voor hun dagelijkse middagshow, en transformeren tot respectievelijk een romanschrijfster van bouquetreeksromannetjes die er op haar tachtigste van tussen wil, en haar behulpzame min. Tussen de bedrijven door wordt een strijd op leven en dood uitgevochten met behulp van een grote fles Sisi (de moeder), een pakje Fristi (de zoon), een pakje bacon (de baron), een pizzadoos van dr Oetker en nog wat attributen uit de koelkast. Ze spelen het spel serieus, zoals kleine kinderen dat doen, en uitermate komisch.
Na Tocht (2009), waarin ze een paar oude vriendinnen speelden, en Walden (2016), waarin ze te zien waren als broers/ tuinkabouters, is er nu ZIN, het afsluitende deel van hun tragikomische trilogie over afscheid nemen, vriendschap en de tijd die verstrijkt.
ZIN gaat over zin hebben in iets, maar ook over zingeving, over onzin, over zinsneden en zinsontledingen, en over de zinloosheid van alles. Het gaat evenzeer over zin hebben in het leven als over de zin van het leven. Verbaal wordt er heerlijk gestoeid met ambigue begrippen. De tekst van alle drie de delen is geschreven door Arjan Ederveen – bekend van Theo & Thea, Kreatief met Kurk en talloze theatervoorstellingen –, die op dreef is als taalkunstenaar én natuurlijk als acteur. Jack Wouterse is helemaal aan hem gewaagd. Heerlijk hoe het duo de niksige Koffietijdachtige programma's weet te parodiëren en tussen neus en lippen door toch de nodige serieuze thema's aanroert: de een klaagt over zijn ogen die zo achteruitgaan en vraagt de techniek of de letters van de autocue wat groter mogen, anders kan hij het niet lezen; de ander vertelt levendig over de drol op een stokje (drie keer prikken), die hij heeft moeten opsturen ten behoeve van een darmonderzoek.
Ze bespreken in hun voorstelling ook het nieuwste boek van de 'koningin van de bouquetroman', de schrijfster Bodil de la Grave, en roddelen over haar en haar secretaresse Corrie Donkers, inclusief het rijke verleden van de beide dames, om vervolgens eenvoudigweg het duo te spelen. Ze gebruiken simpele middelen: een paar oude lappen en een mal mutsje: moeiteloos kruipen ze in de huid van hun personages. Vooral Ederveens groteske mimiek werkt op de lachspieren. Hilarisch is de scène waarin zij elkaar als kinderen voor het eerst seksueel ontdekken, met een wasknijper-tongzoen als briljant hoogtepunt.
Onnavolgbaar komisch, vol dubbelzinnigheden en verbale krachttoeren, knipogen naar de actualiteit, krankjorume overgangen, en af en toe zelfs aangrijpend is ZIN. Mijn advies: als u geen zin hebt, moet u zin maken!
