Net op het moment dat je je afvraagt of er nog wat gebeurt met die grote, kartonnen doos midden op het verder lege toneel, piept er heel voorzichtig een stukje vinger uit. Voorzichtig maar vastberaden wordt het gaatje groter gemaakt, tot er van binnenuit druk kan worden gezet en jawel, daar komt het hoofdje te voorschijn.
Het is een mooi begin van de nieuwe voorstelling van Theatergroep Carver, deze geboorte scène. Rene van 't Hof is meesterlijk als pasgeboren jong, met ontroerend onhandige eerste pasjes. Hij laat prachtig zien waar eigenlijk de hele voorstelling over gaat: de ijver en de vastberadenheid waarmee wij mensen geboren worden en het droeve geploeter dat daarna volgt. Onbegonnen Werk heet de voorstelling en dat slaat vooral op de onmogelijkheid om het raadsel van het leven te duiden. In Onbegonnen Werk wordt dan ook geen poging gedaan een samenhangend verhaal te vertellen. Het is een associatieve voorstelling waarin een veelheid aan beelden wordt opgeroepen, van de Noordpool tot aan de Himalaya en van Rusland tot thuis in bed. De losse scènes worden verbonden door de altijd mooie en suggestieve muziek van Truus Melissen en Louis ter Burg.
Het sterkst zijn de scènes waarin de lichaamstaal een grote rol speelt. De meeste acteurs van Carver zijn afkomstig uit de mimehoek en met name Rene van 't Hof en Jim van der Woude beschikken over een fabelachtige lichaamsbeheersing. Leny Breederveld laat zien hoe een slapeloze nacht eruitziet en Jim van der Woude geeft in fraai nep-Russisch, synchroon vertaald door tolk Beppie Melissen, geestig inzicht in zijn privégetob. Zo zijn er meer scènes waarin de grote thema's van Theatergroep Carver, het onvermogen tot communicatie en het aandoenlijk maar zinloos geploeter van de mens, aanschouwelijk worden gemaakt. Zoals die waarin een van de acteurs ijverig met veger en blik de vloer schoonveegt, terwijl uit het rugzakje achterop zijn rug onophoudelijk zand stroomt. Een simpel maar uiterst doeltreffend beeld van zinloosheid.
De rol van Peer Mascini die in het begin als een soort Tibetaanse lama annex commentator van de voorstelling optreedt, is niet helder uitgewerkt. Ook zijn niet alle fragmenten even overtuigend: een echtelijke ruzie, een man die op straat een verhaal wil vertellen; het zijn scènes die niet het hoge niveau halen waar Theatergroep Carver terecht zo om wordt geroemd. Gelukkig staan daar genoeg momenten tegenover waarin met bijna niets een even ontroerende als hilarische wereld wordt opgeroepen.