Hoe zou zij ruiken, vraagt de man zich af. Anders dan vroeger? En als zij niet meer hetzelfde ruikt, is zij dan nog wel wie zij was?

Zien en zien gaat over een ontmoeting tussen twee voormalige geliefden die elkaar voor het eerst na lange tijd weer zien. Voorzichtig en aftastend zijn hun woorden en gebaren; bang om al te snel in de valkuilen van vroeger te belanden. De tekst is speciaal voor Sara De Roo en Guy Dermul geschreven door Gerardjan Rijnders, nadat zij samen al eerder in zijn stukken Pick-up (1995) en Kanker (1996) hadden gestaan. Het is een sobere tekst die doet denken aan het werk van Marguerite Duras, misschien door het veelvuldige gebruik van zinnetjes als: "ze zou hebben kunnen zeggen...".

Het stuk is opgebouwd als een muzikale compositie (muziek: Eric Morel)

met elkaar aanvullende en gedeeltelijk herhalende monologen aan begin en eind; centraal staan de aarzelende, maar in emotionele kracht toenemende pogingen tot dialoog. De twee ex-gelieven worden mooi gespeeld door Sara De Roo en Guy Dermul, die erin slagen met weinig middelen de spanning vast te houden. Dat lukt uitstekend, mede omdat de halve zinnen en amper uitgesproken gedachten zo in en in herkenbaar zijn voor iedereen die weleens een moeizaam gesprek heeft gevoerd met zijn of haar ex. Elk woord wordt gewikt en gewogen; zelfs als ze over banaliteiten praten als het strijken van zijn overhemden, voel je dat het eigenlijk ergens anders om gaat. Langzaam wordt duidelijk dat zij samen een groot verlies hebben geleden dat misschien ook wel geleid heeft tot de breuk. Door te praten over wat er niet meer is en hoe ze dat missen, komen ze even weer dichter bij elkaar. Een belangrijke rol in deze kleine maar subtiele voorstelling wordt gespeeld door de muziek, in dit geval vertolkt door tenorsaxofonist Eric Morel zelf en op andere locaties door een pianist, een altviolist of een gitarist. Muziek zegt meer dan duizend woorden kunnen zeggen, luidt het cliché, en in dit geval is dat zeker waar. Eric Morel praat met zijn saxofoon en bij vlagen weet hij precies het gevoel van verscheurdheid, gemis en verlangen op te roepen waar de geliefden alleen tussen de regels door uitdrukking aan kunnen geven.