Onweer en bliksem schreef Tsjechov voor in zijn regie-aanwijzingen voor zijn vroege eenakter Langs de grote weg (1884) en onweer en bliksem waren rijkelijk aanwezig op de premiere-avond. Het noodweer voegde absoluut een extra dimensie toe aan het stuk dat zich afspeelt in een van wodka doordrenkte, armetierige kroeg vol zwervers. Voor het publiek stonden op kleine tafeltjes flessen wodka en glaasjes die tijdens de intermezzi door de acteurs werden volgeschonken. Aan de ambiance ontbrak kortom weinig.

Langs de grote weg is in opdracht van de nieuwe Holland Festivaldirecteur Ivo van Hove gemaakt door t Barre Land. Een opmaat naar de twee grote, buitenlandse Tsjechovstukken die verderop in het festival geprogrammeerd staan, De Kersentuin en Drie Zusters. Vergeleken met die grote klassiekers is Langs de grote weg een schematisch, nog weinig uitgediept drama, waar t Barre Land desondanks een fraaie sfeerschets van weet te maken. Met weinig middelen worden de personages geintroduceerd, de voornaamste gesprekken gaan over wodka. Met name Bortsov, een van de gasten, smeekt de kroegbaas Tichon om nog een klein glaasje op de pof, maar zonder kopeken is Tichon onvermurwbaar. Bortsov, zo blijkt wanneer er iemand binnenkomt die hem herkent, is een aan lager wal geraakte landeigenaar. Op de dag van zijn huwelijk heeft zijn vrouw hem verlaten en sindsdien zoekt hij vergetelheid in de wodka. Jacob Derwig speelt de kennis, die de dramatische geschiedenis van Bortsov onthult, en hij doet dat wederom met groot komisch talent. Uitgedost met drie brillen en enorm veel truien (in tegenstelling tot de rest van de mannen die met ontbloot bovenlijf spelen) zorgt hij voor hilarische momenten. Merik (Ingejan Ligthart Schenk) is een diabolische vrouwenhater, volgens hem zijn meer mannen aan vrouwen kapot gegaan dan aan alle ziektes bij elkaar. Zijn dreigende aanwezigheid leidt tot het dramatische hoogtepunt van het korte stuk. Wanneer een vrouw beschutting zoekt in de herberg vanwege het noodweer, blijkt het de verloren geliefde van Bortsjov te zijn. Zij wil niets van haar ex weten en dat maakt Merik zo kwaad dat hij haar met zijn grote hakbijl te lijf gaat.

't Barre Land heeft opnieuw gekozen voor een open en energieke speelstijl. Veel blijft oningevuld, maar de keuzes die ze maken zijn helder en zinnig. Ondanks de problemen die er op de openingsavond nog waren - vooral de slechte verstaanbaarheid, veroorzaakt door de uitbundige regenval- is Langs de grote weg een voorstelling geworden die de Tsjechoviaanse tragiek raak weergeeft en doet smaken naar meer.