Lange tijd staat de man achter de sofa in het schemerdonker onbeweeglijk te praten met de vrouw van de generaal. Zij staat nog verder naar achter, half afgewend van het publiek. Ze praten over de lange, koude winter, over een citaat van de schrijver Lermontov dat de man maar niet uit zijn hoofd kan zetten en over de boomschorskever die het hele bos dreigt te vernietigen.
In de versie die De Koe gisteravond presenteerde in De Toneelschuur, is het oorspronkelijke stuk van Thomas Bernhard tot minimale proporties teruggebracht, zowel inhoudelijk als in de speelstijl. Het schaarse licht komt van één kant en het decor bestaat uit een sofa waar een mobiel van hertengeweien boven hangt. Rechtsachter, waar kennelijk de deur van het jachthuis wordt aangegeven, valt een hoopje sneeuw.
De statische enscenering en de slecht verstaanbare monologen worden af en toe even doorbroken, bijvoorbeeld wanneer de vrouw (Katelijne Damen) in het licht gaat staan en het publiek met een glimlach aankijkt. In het tweede bedrijf zitten ze dicht bij elkaar op de sofa, een sigaret in de mond. De erotische spanning is dan voelbaar, maar veel duidelijkheid over hun verhouding wordt niet gegeven. De vrouw noemt hem genadeloos, omdat ze nooit weet of hij zal komen en ze altijd op hem wacht. Hij beschouwt de wereld als een grote vervalsing. De enige reden dat de mens zich niet meteen van kant maakt, is omdat hij de kracht niet heeft. De van Thomas Bernhard bekende weinig rooskleurige kijk op het menselijk bestaan wordt in deze enscenering helaas maar hoogst zelden vergezeld door de hem evenzeer typerende humor. Ook de komst van de generaal (Damiaan de Schrijver) vermag de spanning op het toneel weinig te verhogen. Zijn personage blijft al even vaag en in mysterie gehuld als dat van de andere twee.
Waar De Koe vorig seizoen met het door de jury van zowel het Theaterfestival als van CJP dubbel bekroonde My dinner with André en met (het op Schijn Bedriegt van Thomas Bernhard geënte) De Nijl is in Cairo aangekomen ongelooflijk knap speelde met de illusies van het theater, is in Het Jachtgezelschap het minimalisme te ver doorgevoerd. Er staan drie fantastische acteurs op het toneel die met vrijwel niets nog in staat zijn om te boeien, maar dit keer is de grens van wat nog werkt in het theater overschreden. Afgezien van een paar mooie momenten, is Het Jachtgezelschap een voorstelling om snel weer te vergeten.