Als de deur van het theater opengaat, worden de bezoekers uitbundig verwelkomd door een enorme dame in roze japon. Ze ratelt aan een stuk door over een paar oorbellen, ze becommentarieert de kleding van het publiek en tussen neus en lippen door vertelt ze dat ze de mannen niet meer moet, na zeven abortussen. Intussen gebeuren er achter haar merkwaardige dingen: een rij strijkijzers komt langsgerold, er verschijnt een vis op de achtergrond. Een trap begint uit zichzelf te rijden, floepst lampjes aan, gooit de loper uit en blijkt als opstapje te dienen naar een wondere wereld waar de dikke vrouw bizarre avonturen overkomen. Ik heb een tong is een nauwelijks na te vertellen fantasiespinsel waarin de drie elementen, spel, muziek en beeld, elkaar meesterlijk aanvullen. De vrouw zwijgt, afgezien van haar beginfase als ratelende sloof, en de muziek vervult eigenlijk de rol van de tekst. Het vijfkoppig Ensemble Contraint -saxofoon, piano-synthesizer, basklarinet, cello en slagwerk- speelt mooie, modern-klassieke, soms wat jazz-achtige muziek. Bijzonder is de autonome rol van de muziek: de muziek volgt het spel maar je kunt net zo goed volhouden dat het andersom is. De bewegingen en de mimiek van de actrice sluiten naadloos aan op de muziek, zonder dat een van de twee ondergeschikt wordt aan de ander. Het decor is ingenieus opgebouwd als een speeldoos die uit vele lagen bestaat. Gordijnen en rolluiken verhullen delen van het podium. De musici zitten beneden onder een schuin aflopende wand vol richels en luikjes waar de vrouw bovenop klimt. Ze raakt verwikkeld in vreemde avonturen met levensgrote gardes en juslepels; ze wordt aangevallen met vervaarlijk uitziende messen of ze krijgt een theemuts aangereikt waar ze een heuse slangenbezweerdersact mee doet. Een plumeau doet dienst als roeispaan, als wapen of als rugkrabbertje. Een verhaal is nauwelijks te ontdekken in Ik heb een tong, maar door de prachtige, vindingrijke beelden, het geestige spel en de bijzondere muziek is het een mooie, fantasierijke voorstelling geworden, die ook voor kinderen (vanaf zes jaar) geschikt is. Ik heb een tong is terecht als voorstelling van de maand gekozen -een initiatief van Theater Netwerk Nederland- en verdient veel meer dan de dertien extra voorstellingen die nu zijn uitgezet.