Het licht is uiterst summier. Een vlam op de grond vormt de belangrijkste lichtbron. Vaag zie je op de achtergrond een aantal half ontklede mensen zitten en liggen. Op twee stellages, pal op de eerste rij van de tribune, zitten de acteurs, met de rug naar het publiek toe. Langzaam loopt een in een witte bruidsjurk gehuld figuur naar voren en begint te zingen, een madrigaal. Hoge ijle klanken klinken van achteren. Dan begint de acteur links (Hugo Koolschijn) te spreken, lange monologen, deels vanuit de vertellersrol, deels vanuit de ik-vorm. Afgewisseld met madrigalen, beschrijft hij zijjn leven in poëtische taal.

In Intra-muros brengt auteur Peter Verhelst de Italiaanse dichter, filmmaker en romanschrijver Pier Paolo Pasolini tot leven. Pasolini (1922-1975) was behalve een beroemd filmmaker ook dichter, romancier, homoseksueel en communist. De laatste jaren van zijn leven was Pasolini gedesillusioneerd en was hij veel van zijn idealen kwijtgeraakt. Zijn laatste film Salò of de 120 dagen van Sodom is een gewelddadige uitwerking van het gelijknamige boek van de Markies de Sade. In 1975 werd Pasolini op gruwelijke wijze vermoord, ergens op een strand.

Intra-muros is een coproductie van Muziektheater Transparant en Toneelgroep Amsterdam. Regisseur Eric Sleichim is ook verantwoordelijk voor de composities. Het is een muziektheatervoorstelling voor twee acteurs, een countertenor, een vocaal kwartet, een strijkkwartet en elektronica.

Zijn compositie is minimalistisch, flarden cello en electronisch versterkte ruis of ijle klanken vormen de belangrijkste conmponenten. Afgezien van de madrigalen die prachtig worden vertolkt door countertenor Jonathan de Ceuster.In de loop van de voorstelling dwaalt hij rond over het toneel en transformeert langzaam van witte bruid tot jongeling in onderbroek. Hij vertegenwoordigt zowel de grote liefde van Pasolini als zijn jongere broer die in de oorlog gesneuveld was.

Hugo Koolschijn heeft een sobere maar indringende verteltoon, nuchter en feitelijk, zonder overdreven sentiment. Kitty Courbois zit naast hem, als zijn moeder, een mooie oudere dame met felle ogen die alle mogelijke emoties weerspiegelen: trots maar ook soms ongemakkelijk, zeker als het gaat over zijn voorliefde voor jonge jongens.

Intra-muros is een heel esthetische voorstelling waarin het poëtisch manifest van Pasolini, de vermenging van schoonheid en de zelfkant van het leven, de communistische idealen en de teloorgang van zijn geloof, overtuigend wordt vormgegeven. Het is ook een voorstelling die veel vragen oproept: voer voor dramaturgen, elixir voor estheten.