Haar wereld is die van de schijn en de schitter, van de glitter en de glamour. Mooi verbeeld door een decor van gouden wanden, die tegelijk een gevangenis vormen, een gouden box waar geen ontsnappen aan is.Als ze opkomt, heeft ze haar regenjas al aan en ze blijft lang op het randje staan van waar de gouden doos begint, haar ene been erbuiten. Ze is actrice, vertelt ze, maar vanavond niet meer. Vanavond heeft ze besloten dat het klaar is, over, voorbij. Ze speelt geen Medea meer. Ze gaat naar huis.Magne van den Berg schreef de tekst voor Ik speel geen Medea,na een aantal succesvolle voorstellingen, die ze deels met dezelfde acteurs maakte. Meestal zijn haar teksten behoorlijk geestig; in Ik speel geen Medea overheerst de ernst, al schreef ze het stuk op het lijf van rascomédienne Raymonde de Kuyper.De Kuyper weet toch te overtuigen als de actrice die niet meer wil spelen. Het is knap hoe met weinig woorden een aangrijpend beeld wordt geschetst. Nee, het is niet vanwege de zuinige recensie en het is ook niet vanwege de desinteresse van de jongen achter de bar die haar een half uur liet wachten op een kop matige koffie om haar daar vervolgens drie euro voor te vragen. Het is vanwege een optelsom aan dingen die bijna niet te benoemen zijn en die ze daarom herhaalt, steeds in iets andere bewoordingen, steeds zoekend naar een formulering die helderheid verschaffen zou, al is het maar voor haarzelf. De tekst lijkt gecomponeerd als een partituur: minimal music met kleine variaties op een telkens terugkerend thema, dat eenvoudig luidt: ik wil niet meer. En daarmee wordt het net iets groters dan alleen maar de anekdote van een actrice die toevallig niet zo'n zin heeft die avond. Nee, het gaat om die optelsom van kleine en grote tegenslagen, die er zomaar ineens voor kunnen zorgen dat iemand er helemaal klaar mee is, een thema dat iedereen wel herkennen zal. Een burn out of hoe je het ook noemen wil die voor acteurs nog ingewikkelder zal zijn dan voor gewone stervelingen. Want het doek gaat op en the show must go on, zo luidt het cliché. En ga daar maar eens tegenin.Na het vertrek van de actrice dondert de gouden doos spectaculair in elkaar en komen de twee collega's tevoorschijn: als een klassiek Grieks koor reflecteren ze op haar monoloog, ingeleefd en liefdevol.