Geen woorden maar daden is het motto van de voorstelling King Arthur Integraal, volgens de flyer een 'bloedstollende queeste naar hoofse liefde'.

Bloedeloos is een betere term voor de totaal mislukte queeste die Suver Nuver met het roemruchte duo Kas & de Wolf heeft afgelegd. Samenwerking tussen twee groepen kan tot nieuwe impulsen leiden, tot een wederzijdse verrijking. In dit geval leidt het minimalisme van Kas & de Wolf vermengd met een zeer dun concentraat Suver Nuver tot een uitgeholde vorm zonder noemenswaardige inhoud.

Het begint met een leeg toneel. Je hoort het geluid van een paard dat dichterbij komt en abrupt stopt. Wapengekletter doet vermoeden dat er een ridder afstapt. En ja hoor, na enige tijd komt de ridder, van top tot teen in harnas, het toneel opgestapt en ijsbeert heen en weer. Even later herhaalt zich dit en komt er een tweede ridder binnen. Na anderhalve zin verdwijnt deze weer en is het wachten op de volgende. Af en toe komt de koningin, de enige vrouw op, een welkome afwisseling, al is het maar omdat zij niet zo'n irritante herrie maakt als die ridders met hun harnassen.

De schaarse teksten, die ook nog eens slecht verstaanbaar zijn, doen vermoeden dat het gaat over het overspel dat de koningin pleegt met Lancelot. Van enige dramatische opbouw is geen sprake en het stuk eindigt met het in rook opgaan van de koningin. Wat Kas & de Wolf zo goed kunnen, van bijna niks iets zeer geestigs maken, is hier totaal niet gelukt. Het fysieke, vaak komische spel van Suver Nuver komt evenmin uit de verf. Het is een choreografie van heen en weer lopende harnassen die bij elke stap lawaai maken. Dan kan een uur lang duren.

King Arthur Integraal is een mislukt probeersel waarvan je niet begrijpt waarom gaandeweg het repetitieproces niet is besloten het publiek dit te besparen. Het is geen drama, geen fysiek theater, geen humor, geen interessante geschiedenis of universele mythe. Geen woorden maar ook geen daden.