Als ze een advertentie wil zetten omdat haar man plotsklaps is verdwenen, wordt dat geweigerd door de redactie: "Bij ons verdwijnen geen mensen." Breaking the Silence vertelt het verhaal van een liefde onder het juk van een dictatoriaal regime. Het is een voorstelling van muziektheatergezelschap Via Berlin en Berlage Saxophone Quartet, naar een concept van Dagmar Slagmolen en Peter Vigh. Strak vormgegeven, mooi verteld en muzikaal geweldig uitgevoerd. In alle details – de kostumering, het decor, het geluidsdecor, de spannende choreografie – overheerst een meesterhand.

Het decor is eenvoudig maar doeltreffend: houten bureaus in rijen van drie, eromheen vier kubussen van glas, waarin de vier musici van het Berlage Saxophone Quartet aanvankelijk gevangen lijken te zitten. Ze begeleiden het verhaal van de hoofdrolspeelster, actrice Dagmar Slagmolen. Typemachines, ouderwetse bandrecorders, en veel grauw partituurpapier; alles roept de grimmige sfeer op van een componistenbestaan in het Sovjetregime van de jaren dertig van de vorige eeuw. De saxofonisten zijn gekleed als ambtenaren uit die tijd in saaie, grijze pakken, met strenge kapsels en brillen.

De vrouw probeert via muziek van Sjostakovitsj en oude tape-opnamen de gebeurtenissen te reconstrueren. Haar man is verdwenen, zomaar, van de ene dag op de andere, zonder een spoor na te laten. De poëtische tekst van Sophie Kassies is niet chronologisch maar circulair opgebouwd. Flarden waarin ze haar zoektocht en haar wanhoop beschrijft, worden afgewisseld met herinneringen aan hoe zeelkaar hebben leren kennen door de muziek: hij was een begenadigd violist, zij een talentvol celliste. Soms hoor je de man spreken via een voice-over (Porgy Franssen). Peter Vigh bewerkte Sjostakovitsj' composities, aangevuld met die van György Ligeti, voor het saxofoonkwartet.

Centraal in het verhaal staat het Capriccio waarmee Sjostakovitsj zich het ongenoegen van Stalin op de hals haalt. Al eerder was hij door het Sovjetregime op zijn vingers getikt omdat hij te 'formalistisch' zou componeren en niet ten dienste van de communistische idealen. Vrolijke deuntjes moesten er gecomponeerd worden om het volk te verheffen en zeker geen dissonanten. Elke afwijking van het normale, het keurige kan leiden tot het strafkamp. Het voortdurend in angst leven en de daaruit voortvloeiende paranoia worden fraai tastbaar gemaakt: het strenge marcheren van de muzikanten, het afdraaien van oude geluidsbanden, wanhopig op zoek naar bewijsmateriaal, en vooral de scène waarin de vrouw de banden uit de taperecorders trekt en om het hele speeltoneel heen wikkelt, alles vastzettend, inclusief zichzelf. In de regie van Ria Marks is Breaking the Silence een sterk gestileerdevoorstelling geworden waarin alles klopt, inclusief het hartverscheurende slot.