Op de middelste van de drie video-monitoren is een Europacupwedstrijd van Ajax te zien, met een scorende Litmanen en uitgebreide interviews met van Gaal en de Boer. Voetbal en seks zijn wel vaker vergeleken (GOAL!), maar zelden zo dicht naast elkaar gezet als in We doen wat we kunnen, een pornofilm van een aantal theatermakers. Niet de eerste de beste: starring Gerardjan Rijnders, artistiek leider van Toneelgroep Amsterdam, en Dik Boutkan, voormalig lid van Nieuw West. De titel van deze productie geeft al wel iets aan van de weinig glamoureuze wijze waarop de makers hun product onder de aandacht willen brengen. Het is een povere aftasting (letterlijk en figuurlijk) van alle mogelijke facetten van de herenliefde. De film wordt gedraaid op een groot doek, en met behulp van een live geluidsband die door Boutkan en van Poppel ter plekke geproduceerd wordt. Ze rammelen met flesjes bier, wanneer het beeld dat vereist en lopen wat heen en weer te banjeren. Martin van Poppel maakt foto's van het publiek, in een al te nadrukkelijke poging tot omkering van alle waarden: de toeschouwer betrapt, als voyeur van een porno-film.

De hoofdrolspelers ontmoeten elkaar in een ouderwetse herenmode-zaak, waar Miep Brons de scepter zwaait en vanachter rijen petten en stropdassen goedkeurend bekijkt hoe de twee mannen elkaar aftastende blikken toewerpen en uiteindelijk samen weggaan. Op weg naar The Cuckoo's Nest, een van de oudste Amsterdamse lederbars, waar de darkroom berucht is. Het betreden van de kelder is voor eigen risico. Pas op voor zakkenrollers', waarschuwt een groot bord. Op de hoek van de bar zit Joop Admiraal wat dromerig achter een biertje om, zoals de meeste mannen hier, te kijken en bekeken te worden. Intussen gaan de hoofdrolspelers naar het huis van een van hen, waar zij de rest van de tijd doorbrengen met het afwerken van een aantal varianten op het homoseksuele repertoire. Zoals daar zijn, naast het voor de handliggende pijp- en trekwerk: de plassex, het vastbinden, het fistfucken, het kontneuken. De beide spelers slagen glansrijk in hun kennelijke poging om geen enkele emotie te laten blijken: met lege blik glazen zij de camera in, terwijl zij hun lid kneden. Geen spoor van opwinding valt te bekennen, desolaat staren zij voor zich uit, en lurken aan halve liter flessen bier. Is dit nu porno met een concept? Het lijkt mij hooguit een geestige pastiche op het genre, waarin de mate van appreciatie nauw samenhangt met de afstand die je voelt tot deze wereld van darkrooms en anonieme contacten. Ik zag de film samen met een vriend, jong en homoseksueel, die na afloop ernstig aangeslagen bleek. Hij wilde nooit meer seks.