De imposante lege ruimte wordt alleen gevuld door het rode knipperlichtje van het antwoordapparaat, extreem uitvergroot als een vuurtorenbaken. We horen de ingesproken boodschappen voor de afwezige Ann: een autodealer meldt dat de auto kan worden opgehaald, haar moeder vraagt zich af waar ze nu toch is en een meneer zegt dat hij zijn stijve lul in haar mond zou willen steken.
Ann is en blijft een afwezige hoofdpersoon: in een stuk of vijftien verschillende fragmenten wordt, steeds in een andere context, als het ware op haar ingezoomd door personages die ook steeds veranderen. Haar leven, haar doden, geschreven door de Engelse auteur Martin Crimp is een stemmenstuk. Streepjes in de tekst geven aan dat er een andere spreker is, maar een naam of identiteit krijgen zij niet. Dat leidt tot een zekere willekeur en op den duur tot een verlies van interesse. Je wordt voortdurend bedolven onder een spervuur van woorden en omdat je je niet of nauwelijks kunt identificeren met een van de personages, zal het je op den duur ook worst wezen wie wat zegt en waarom. Dat neemt niet weg dat er een aantal mooie fragmenten te zien is en dat vooral Marieke Heebink en Hans Kesting met superieur spel voortdurend weten te boeien.
De jonge Duitse gastregisseur Falk Richter heeft gekozen voor een snelle montage-achtige stijl met een hoog multi-media-gehalte: video-camera's richten via op de voorgrond geplaatste monitoren steeds de aandacht op (een van) de personages. Zij vormen de crème de la crème van het juppendom: ze zijn rijk, goedgekleed, intelligent en sexy. Zij zijn geïntrigeerd door Ann, maar zij blijft ongrijpbaar. Over haar wordt van alles beweerd: zij zou mooi zijn en geëngageerd, zij zou zich glimlachend laten fotograferen met slachtoffers van rampen over de hele wereld, zij zou een grote, innerlijke kracht bezitten en op een dag zou ze besloten hebben terrorist te worden. Sommige scenes lijken te verwijzen naar Lady Di, al kon Martin Crimp een jaar geleden, toen hij het stuk schreef, natuurlijk niet weten, hoe actueel die referenties zouden worden. Het meest expliciet wordt dat op het moment dat Hans Kesting, de video-camera prominent op hem gericht, 'like a candle in the wind' zingt en zo commentaar levert op de commerciële exploitatie van de tragische dood van Diana.
Al met al is Haar leven, haar doden een voorstelling die gemengde gevoelens oproept. Prachtig vormgegeven en belicht, uitstekend geacteerd, maar te veel blijven steken in een conceptuele constructie om daadwerkelijk te kunnen raken.