Hun blik zegt alles. Als ze de deur van het Oostenrijkse vakantiehuisje openmaken, deinzen ze allebei onwillekeurig terug. Is dat het nou? Op de foto's in de kleurige brochure zag het er heel anders uit, toch? "Uit dit raam moet je toch het meer kunnen zien?" Voorzichtig, om de ander niet te kwetsen, formuleren ze hun teleurstelling. Al snel blijkt de relatie behoorlijk op de proef gesteld: door alles heen klinkt vervreemding en eenzaamheid.Als de man even de hoek om loopt, raakt de vrouw onmiddellijk in paniek en schreeuwt ze zijn naam. "Nee, niks", zegt ze als hij verbaasd aan komt hollen.

Dan kijkt een tweede man door de deuropening naar binnen, de vrouw voegt zich bij hem en de scène herhaalt zich. Dezelfde bewegingen, nagenoeg dezelfde dialoog, met net een iets andere gevoelswaarde. En diezelfde scène herhaalt zich nog een keer met een derde man.

Saai, drie keer dezelfde scène? Nee, het is juist heel spannnend om te zien. Relatieleed op het scherp van de snede. De heren gedragen zich nagenoeg hetzelfde en toch zijn er subtiele verschillen. Victor en zijn Vrouw zou dus eigenlijk beter 3 Victors en zijn Vrouw kunnen heten. Maar bestaan die drie Victors wel echt? Of zijn het afsplitsingen van een en dezelfde man? Is er misschien iets met die vrouw aan de hand?

Victor en zijn Vrouw is de nieuwe voorstelling van Orkater: een curieuze fusie tussen twee gezichtsbepalende duo's. Ria Marks en Titus Tiel Groenestege (Valse Wals-Bankstel-Zucht) staan bekend om hun fysieke spel; hun toneeltaal is die van de associatie en de verwondering. Leopold Witte en Geert Lageveen hebben faam verworven met theater, dat is gebaseerd op de geschiedenis, zoals Conijn van Olland en Kamp Holland. Het zijn allebei ook schrijvers, echte Mannen van het Woord. De confrontatie tussen beide speelwijzen heeft niet in alle opzichten even goed uitgepakt.

De voorstelling bestaat uit een aantal losse scènes, waarin nu weer eens het woord prevaleert en dan weer de beweging, waarin het realisme niet wordt geschuwd, terwijl veel scènes ook volkomen absurdistisch zijn. Gaat het eigenlijk over moord? Is die man (welke van de drie Victors dan ook) schuldig? Of is het allemaal een bange droom? Telkens word je op het verkeerde been gezet. Dat is niet erg zolang je niet op zoek bent naar samenhang of betekenis: er is genoeg afwisseling, er wordt goed gespeeld en mooi bewogen en er valt veel te lachen.Voor wie graag wil weten waar de voorstelling nu eigenlijk over gaat, is Victor en zijn Vrouw enigszins onbevredigend.