Onbeweeglijk staat Antigone tegenover haar zuster Ismene, de een helemaal links, de ander uiterst rechts op het toneel. Dichter bij elkaar komen ze niet, fysiek noch in de geest. Hun meningsverschil is cruciaal. Antigone wil hun broer Polyneikes begraven, tegen het uitdrukkelijke verbod van koning Kreoon in; Ismene vindt dat je niet aan iets onmogelijks moet beginnen. De tragedie van Sophocles gaat om fundamentele keuzes van alle tijden: gevoel versus ratio, geweten tegenover wetten. Moet je je hart volgen of is het verstandiger te buigen voor wetten?

Antigone kiest voor haar gevoel. Ze trotseert het gezag van haar oom Kreoon, al weet ze dat ze dat zal moeten bekopen met de dood. De goddelijke wetten (je moet een familielid een eervolle begrafenis geven) staan in deze tragedie van Sophocles tegenover de menselijke wetten (Polyneikes wordt als vijand gezien en zijn lijk wordt derhalve als aas voor de roofdieren buiten de stadsmuren gelegd).

In de voorstelling die Aram Adriaanse regisseerde bij de Appel, is de emotie vrijwel uitgebannen. Statisch en koel worden de zetten gedaan. Het decor wordt overheerst door een schuin spiegelplafond, waarin elke handeling wordt weerspiegeld, alsof ook de goden meekijken van bovenaf. In het midden van de blauwe vloer loopt een brede baan fijn zand, hetzelfde zand dat Antigone over het lijk van haar broer zal strooien.

Het spel is ingehouden, al is Carol Linssen een acteur die altijd imponeert met zijn zware fysiek en stemgeluid. Hij zet een onwrikbare Kreoon neer, een potentaat in modieus wit pak, die geen moment twijfelt aan de juistheid van zijn beslissingen. Totdat hij uiteindelijk door de blinde ziener Teiresias wordt overtuigd van zijn ongelijk, maar dan is het al te laat. Antigone is dood, evenals zijn zoon (die met Antigone zou trouwen en nu ook niet verder wil) en zijn vrouw.

Een mooie dubbelrol wordt gespeeld door Boris van der Ham: van de scene waarin hij als soldaat Kreoon slecht nieuws komt brengen, maakt hij slapstick en als de zoon van Kreoon is hij indrukwekkend: heftig ondanks zijn beheerste toon, krachtig protesterend ondanks zijn beleefde woorden. Carline Brouwer komt als Antigone te weinig uit de verf. Waar de emotie eraf zou moeten spatten, blijft zij vlak en onaangedaan. Ondanks de heldere tekstbehandeling, het bij vlagen knappe spel en de fraaie vormgeving is deze voorstelling, zonder een overtuigende Antigone, een drama zonder ziel.