"Wist u dat....? Er in Nederland vier maal zoveel kippen als mensen zijn (..) Van elke zeven mensen er een 'n Chinese boer is (...) Er elke dag ergens op de wereld een nieuwe vestiging van MacDonalds geopend wordt(..) Er per dag wereldwijd meer dan een miljard kopjes thee gedronken worden (...)."

Een van de pijlers waarop Mission Impossible, de nieuwe voorstelling van Toneelgezelschap Dood Paard rust, is een onafgebroken stroom bizarre feiten en cijfers. Onthutsende cijfers die een droge opsomming geven van de hoeveelheid vluchtelingen, stervende kinderen en aidsbesmettingen, maar ook bizarre cijfers die een curieus inzicht bieden in de verwarrende wereld waarin wij leven.

Om beurten lezen de drie acteurs van een grote stapel schijnbaar willekeurig gekozen opsommingen voor, meestal op zachte toon, als achtergrondruis. Om beurten ook neemt een van het woord. De een heeft last van hoofdpijn en wordt niet serieus genomen door zijn huisarts. De ander is bang om op straat te lopen en de derde hoort stemmen in zijn hoofd. Alle drie lijden ze in zekere zin aan het bestaan. De fragmentarische teksten, geschreven door Rob de Graaf, schetsen het beeld van zwervers in de grote stad die eenzaam, soms angstig en soms vervreemd, door de straten dwalen.

Een derde pijler wordt gevormd door DJ Steve Green die een centrale plaats inneemt met zijn geluidstafel met schuifpanelen en oude lp's. Zijn bijdrage is vergelijkbaar met die van de acteurs; hij reageert met sample-apparatuur en plaatjes op hun woorden. Hij zorgt voor verreweg de meeste Schwung' in deze sobere voorstelling.

In de zoektocht van Dood Paard naar een vernieuwing van de theatrale middelen is Mission Impossible geen oninteressante voorstelling. Met name de manier waarop de DJ wordt ingezet en het door elkaar heen laten lopen van diverse lagen tekst leveren spannende momenten op. Toch laat de voorstelling minder indruk achter dan bijvoorbeeld Blaat, dat pas nog in Haarlem te zien was, waarin op virtuoze wijze met taal werd gegoocheld. Hoewel ook daar een tamelijk desolaat beeld werd geschetst van het grotestadsleven en met name van de artistieke elite, was er meer ruimte voor nuanceringen en voor humor dan in deze Mission Impossible.