Alles heeft hij zelf gedaan. Voor zijn nieuwe solovoorstelling De Laatste heeft Jack Wouterse niet alleen de tekst geschreven, maar ook de vormgeving en de regie gedaan. De credits vermelden, om precies te zijn: spel, tekst, (eind)regie, muziek, dramaturgie, kostuums, kap en grime, decor, licht, techniek, chauffeur, fotografie, productie, publiciteit, producent en ondersteuning: Jack Wouterse. Het voelt als een eenzame exercitie.

De Laatste noemt hij de voorstelling en dat klinkt alsof het zijn zwanenzang is, al is hij pas 61. Jack Wouterse begon zijn carrière als clown in het circus van Sjoukje Dijkstra, maar belandde in het theater; van 1999 tot 2017 was hij verbonden aan het Ro Theater, hij speelde in films als Lang Leve De Koningin en Suzy Q (Gouden Kalf) en in populaire tv-series zoals Dokter Tinus en Baantjer.

Het is niet zijn eerste solovoorstelling. In 2011 maakte hij SLAAF, geschreven door Oscar van Woensel die net als Wouterse de nodige ervaring heeft met verslaving. Openhartig vertelde hij daarin over zijn verslavingen aan eten en cocaïne (ook in diverse tv-programma's), en hij rekende af met zijn grootste demonen.

In De Laatste komt Wouterse op als circusclown, zoals hij zijn carrière is begonnen, maar dan een clown van het grimmige soort, met uitgelopen schmink en een veel te harde grijnslach. Voordat hij is opgebrand, vertelt hij, wil hij 'nog eenmaal vlammen' en zijn grote filmdroom waarmaken. Zijn verhaal gaat over een oudere man die na de dood van zijn vrouw Laura met hond Alibaba een teruggetrokken leven leidt op het Spaanse platteland. Jacob houdt zich staande door te leven naar de brief die Laura hem heeft nagelaten met wijze lessen: veel bewegen, contact met de buren zoeken enzovoort. Wouterse illustreert zijn verhaal met via zijn telefoon afgespeelde videofilmpjes, live-opnames die afgespeeld worden op groot scherm en muziekjes die hij afpeelt op zijn laptop. Het podium staat vol expressieve, kleurrijke schilderijen, van clowns met een rode neus tot landschappen en abstracte werken. Zelf zit hij onder de verfspatten: schoenen, broek, T-shirt, alles getuigt van een enorme scheppingsdrang. Wouterse is een fenomenaal acteur en de eerste helft van zijn performance is boeiend, en ondanks – of dankzij – alle gepruts met de techniek ook spannend om te zien. Hij overspeelt zijn hand in het tweede deel waar het gaat over de moeizame verhouding tussen Jakob en zijn dochter die in Nederland woont en een zoon heeft. Het verhaal is niet meer goed te volgen, er worden te veel grootheden bijgehaald die later niet ter zake blijken te doen, en het kunstje om telkens over te schakelen van live beelden naar vooraf opgenomen filmpjes begint wat sleets te ogen. Je zou willen dat Wouterse er bijtijds iemand had bijgehaald om wat 'darlings te killen' en niet alles alleen te doen.