Aanknopingspunten zijn er genoeg: het aanstaande huwelijk van onze protestante Willem-Alexander met de katholieke Maxima, de komst van de euro en het altijd actuele thema van de strijd tussen buurlanden. Voor haar tiende productie heeft Theatergroep de Kern gekozen voor een Hollands koningsdrama, Willem I of Het verlies van België. Een historisch toneelstuk over de periode tussen 1815 en 1830, waarin koning Willem I hardnekkig, maar vergeefs probeert het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden bijeen te houden. In 1830 leidt het Monsterverbond van de Vlaamse katholieken en de Waalse liberalen tot een opstand en de afscheiding van België.

Het stuk is geschreven door artistiek leider Jan-Jaap Jansen die zelf de hoofdrol speelt. De Kern heeft een traditie opgebouwd met het zelf schrijven van stukken over historische personages, doorgaans literaire vrouwenportretten, zoals die over Belle van Zuylen, George Sand, Lou Salome en Virginia Woolf. Ditmaal waagt de auteur zich voor het eerst aan een drama, dat regelrecht aan de geschiedenis is ontleend. Niet de gemakkelijkste opdracht, om zich te stellen. Hoewel het stuk gemaakt is volgens de regels van het well made play' en er zeker aardige vondsten in voorkomen, willen de personages maar niet tot leven komen. Dat ligt gedeeltelijk aan het nogal stijve, clichématige taalgebruik en deels ook aan de al te ijverige wijze waarop de auteur heeft geprobeerd ons over zoveel mogelijk facetten van het leven aan het hof informatie te verschaffen. Dat leidt tot een te lang toneelstuk waarin teveel subplots, teveel herhalingen en teveel te dik aangezette tegenstellingen de kern van het stuk doen zoekraken.

Daar komt de speelstijl nog bij: ingeleefd spel, grote gebaren, zo duidelijk mogelijke declamatie. Gekozen is voor historische kostuums en pruiken. Het decor is spuuglelijk en de belichting volgt braaf de spelersgroepjes die vaak om beurten links, rechts of midden op het toneel een klein ensemble vormen. Zo nu en dan stappen de spelers even uit hun rol, om zich te bemoeien met hun personage. Een spelers opstand dreigt tegen de artistieke leider, Jan-Jaap Jansen. Op zich zijn dat aardige momenten waarin het loodzware gehalte van het gebeuren aan het hof even op de korrel wordt genomen. Helder uitgewerkt is dit verhaal binnen het verhaal echter niet en het werkt naar het slot toe nogal verwarrend. Bovendien wordt de toeschouwer wel erg in de verleiding gebracht om met de spelers mee te denken: had die Jan-Jaap maar eens wat minder pretentieus en als schrijver en als hoofdrolspeler alle touwtjes in handen gegeven. Willem I of Het verlies van België leidt aan een te ambitieuze opzet. Het stuk stijgt niet boven een op zijn best modaal niveau uit en voor een avondvullend koningsdrama met pretenties is dat echt te weinig.