Zonder enige terughoudendheid steekt de heilsoldate eerst haar neus in de geurgevoelige delen van de tweedehands kleding: de oksels, het kruis. Na goedkeuring worden ze in een grote plastic tas gestopt: klaar om te worden uitgedeeld.

In Si Si Si, de nieuwe voorstelling van Golden Palace, maken we kennis met de zogeheten 'onderkant van de samenleving': de mensen die 's avonds een warme plek, schone kleren en een kop koffie komen opzoeken bij het clubhuis van het Leger des Heils. Ze schuifelen een voor een naar binnen: Bea, een vrouw van middelbare leeftijd, klampt zich vast aan een strijkplank, haar net iets te grote damestas stevig tegen zich aan, het haar iets te vettig om nog te worden vastgehouden door de strenge speldjes en aan haar voeten sandalen waar de hielen een stukje uitsteken. Dan is er een overjarige hippie met zijn gitaar in een schots geruite hoes, een dellerige straatmadelief op veel te hoge hakken, een allochtoon die fantastisch kan dansen, een strak kijkende jongen die een meisje blijkt te zijn en nog wat vreemde types. Kenmerkend voor hen allemaal is de wezenloze blik in hun ogen en de kleding die, hoe verschillend ook, meteen de afkomst verraadt: afgedragen kleren uit de plastic zak van de heilsoldate.

Centraal in het clubhuis en in de voorstelling, is toetsenist Kees van Zantwijk die de ene bekende hit na de andere meeslepende smartlap uit zijn keyboard tovert. Het is razendknap hoe in de voorstelling met de clichés van onze cultuur wordt gespeeld en je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Het overbekende 'Mama' van Heintje mondt uit in een schrijnend verhaal over incest; de straatmadelief gebruikt de na een ruzie veroverde strijkplank om zich wanhopig te bevredigen tijdens het hijgerige 'Je t'aime, moi non plus'.

Het loopt nogal eens uit de hand en dan moet de heilsoldate ingrijpen. Toch is er ook veel plezier en levenslust te vinden in het gezelschap dat hartverscheurend mooi kan zingen en dansen. De personages zijn stuk voor stuk met zoveel liefde en gevoel voor detail neergezet dat je in de anderhalf uur dat de voorstelling duurt, echt van ze gaat houden. De voorstelling doet denken aan het vermaarde Café Lehmitz van Carver, ook zo'n prachtig portret van de onderkant van de samenleving of aan de voorstellingen van Alain Platel. Si Si Si is een ontroerende ode aan de fantasie en aan het leven.