De bezoekers zijn al even bijzonder als de kok. Een voor een schuiven ze binnen in restaurant Amore, waar we de kok al hebben zien worstelen met een groot mes en een kip. Kennelijk zijn het vaste gasten want ze zweven vrolijk naar hun plaats aan een eenpersoons tafeltje. Als van de lopende band een aantal bordjes komt rollen met een minuscuul hapje, veranderen ze in gelukkige gelovigen die De Heer zojuist persoonlijk hebben aanschouwd. Geproefd in dit geval.

Restaurant Amore is een nieuwe voorstelling van Golden Palace, het gezelschap van Ingrid Kuijpers, die naam heeft gemaakt met fysieke, vaak absurdistische voorstellingen over alledaagse dingen. Zoals Balieleed of Death by powerpoint, waarin het kantoorleven nauwkeurig – en heel humoristisch- onder de loep werd genomen.

Ditmaal is het onderwerp eten en wat dat allemaal kan betekenen. De kok van Restaurant Amore prikkelt met zijn fantastische kookkunst de oerinstincten van zijn gasten. Orgastische genoegens zijn het, waarbij alle etiquette overboord wordt gegooid. Eten is lust, is likken, is proeven en smakken en kwijlen. Van keurige, beschaafde gasten veranderen de vaste bezoekers in extatische wezens die alles over zouden hebben voor nog zo'n ongekende ervaring, in vampieren die bloed ruiken.

Als op een dag een keurige meneer in het restaurant verschijnt, is het even wennen aan de geldende codes. Na het nodige gestumper wordt ook hij ingewijd in de rituelen en een slaaf van de culinaire kunsten van de kok. Als zijn vriendin ten slotte iets later arriveert, is het een hele tour om ook haar te verleiden: ze heeft niet alleen een eetprobleem, ook de relatie staat onder druk.

Restaurant Amore is in elk geval origineel: hoewel eten een belangrijk deel uitmaakt van ons dagelijks leven, is het niet vaak een onderwerp in het theater. Afgezien van My dinner with André, van STAN en De Koe, en The Kitchen, vorig jaar op het Holland Festival, wordt er maar weinig gekookt op het toneel. De vrijwel tekstloze voorstelling is geestig en er wordt goed gespeeld. Toch is het al met al wat magertjes. Jammer dat er zintuiglijk weinig wordt gedaan om ook de toeschouwer te benevelen met geur en smaak. Evenmin wordt er commentaar geleverd op de functie van eten in onze maatschappij: een cultuur van kant-en-klaar maaltijden en vluchtige happen. De videobeelden van piepkuikens van wie de snaveltjes worden afgeknipt en andere vormen van dierenmishandeling, worden wel getoond via een videoscherm, maar lijken louter decoratie. Om in de culinaire sfeer te blijven: Restaurant Amore is een smakelijk tussendoortje, maar mist substantie.