Met een golflink, net cadeau gekregen, beukt zoonlief ongenadig op het achterhoofd van zijn jarige vader. De feestelijke bijeenkomst van de familie van Goedenhuizen is definitief ontspoord.

J.C. Superman gaat over een rijk geworden familie die doet denken aan die uit Oud Geld of aan de fijne familie uit de film Festen, maar dan een flink stuk ordinairder. Pa is een eersteklas ploert, trots op zijn vuile handen en zijn harde aanpak. De oudste zoon is volgens hem zonder ballen geboren en trouwens, ook een ruggengraat ontbreekt; de jongste zoon is een slappe Prozacjunk. Trots is hij alleen op zijn succesvolle dochter Kat, maar haar heeft hij zijn liefde iets te voortvarend willen betuigen, zo blijkt. Zijn echtgenote keurt hij geen blik waardig, haar "strakgetrokken, ontevreden kop" is hij allang zat.

J.C. Superman is het derde deel van een drieluik van Suver Nuver over passie, martelaarschap en de angst voor verdoemenis'. J.C. Superman is een complexere voorstelling dan het tweede deel, De Aankondiging, met een flink aantal gastacteurs, met een musicus ('audioot' Joop van Brakel) die van achter een verhoogd podium de voorstelling muzikaal vormgeeft met een flink aantal songs waardoor de handeling nogal vertraagd wordt. Het is een soort 'soul-opera' of een soaperette met mimisch sterk uitvergrote elementen.

Moniek Merkx heeft ook dit derde deel van de trilogie geregisseerd. In de voorstelling zit een aantal mooie vondsten, die het fysieke, energieke spel van Suver Nuver ondersteunen. Zo dragen de familieleden, met uitzondering van pa, aanvankelijk rolschaatsen met daaroverheen een lange rok. Ze worden voortbewogen door de twee bedienden en dat versterkt de suggestie van afhankelijkheid van de dominante vader heel subtiel. Het lijkt alsof de makers niet helemaal hebben kunnen kiezen welke kant het nu uit moest met J.C. Superman. De voorstelling is wat onevenwichtig van opbouw, met een aantal prachtrollen (Joke Tjalsma is geweldig als de moeder), een paar mooi uitgevoerde soulballads ("This is a man's world" door Kathenka Woudenberg kreeg terecht een opendoekje), een geestige, zij het wat cabareteske tekst en een aantal aanzetten tot symboliek of diepgang die niet uit de verf komen. Zo is de slotscène, waarin de jongste zoon zichzelf toetakelt als Jezus aan het kruis, te weinig ingebed in het geheel, waardoor het effect niet zo indringend is als waarschijnlijk de bedoeling was. J.C. Superman is meer soap dan drama, meer operette dan opera.