De oude man sloft naar achteren om zijn plantjes water te geven. Intussen wikkelen de drie vrouwen zich bevallig in rode velours gordijnen en kreunen ze van opwinding. Wanneer hij een van hen vraagt om zijn stomazakje te verwisselen, gaat ze voor hem zitten en maakt seksuele avances. En als de jongste hem vraagt of ze mooi is, begint hij een betoog over verval en rotting.
Er is iets heel vreemds aan de hand in Donde Mas Duele (Waar het het meeste pijn doet), zoveel mag duidelijk zijn. Donde Mas Duele is een nieuw stuk van de Argentijnse regisseur Ricardo Bartis, dat gisteravond in Theater Bellevue in het kader van het Holland Festival in wereldpremière ging . Het stuk is losjes gebaseerd op de figuur van don Juan, maar dan een tandeloze Don Juan als een oude man in pyjama, met vlekken in zijn broek van het lekkende stomazakje. Don Juan, ontdaan van alle potentie en aantrekkingskracht. Tegenover hem staan de drie vrouwen, kennelijk drie zusters, die zich wentelen in wellust. In hoogdravende bewoordingen, waarin af en toe verwijzingen naar de bijbel of naar de literatuur te herkennen zijn, brengen zij een curieuze wereld tot leven. De vrouwen repeteren scènes uit een toneelstuk dat zich af moet spelen in de hemel. Werkelijkheid en illusies lopen door elkaar heen, maar blijven beide even schimmig als surreëel. Een van de vrouwen wordt inwendig onderzocht en na een tangverlossing blijkt zij de draad van Ariadne te baren. Als de man aan het slot van het stuk vermoord is, wordt de draad om hem heen gewikkeld. Een symboliek die vooral bevreemding oproept. Herkenbare emoties zijn ver te zoeken, de enige drijfveren van de vrouwen lijken jaloezie en geilheid.
Het stuk speelt zich af op een ondiep toneel dat een rommelige achterkamer laat zien, met gordijnen afgescheiden van de rest van het huis waar de oude man zich doorgaans- en heel begrijpelijk- afzondert met zijn planten.
Ricardo Bartis is een regisseur met een respectabele staat van dienst en met een kritische blik op de Argentijnse politiek. Misschien dat binnen de context van waaruit hij zijn voorstellingen maakt, er op een andere manier wordt gekeken naar dit soort theater. Volgens het programmaboek wil Bartis theater maken dat "ingaat tegen de werkelijkheid, tegen de staat, tegen de anti-poëtische en anti-theatrale waarden." Staat Don Juan voor de onmacht van een samenleving die net zo ziek en versleten is als de oude man hier wordt voorgesteld? Misschien, maar vanuit onze West-Europese optiek is de voorstelling niet meer dan een onbegrijpelijke mannenfantasie over de vrouwelijke seksualiteit.