Zij valt op Daniel omdat hij de zieligste boterhammen heeft' die ze ooit heeft gezien: sneetjes witbrood zonder korstjes. Zij is Alice, een jonge striptease-danseres die geen blad voor de mond neemt. Daniel plukt haar van straat na een aanrijding en vindt haar absoluut ontwapenend. Hij komt aan de kost bij de plaatselijke krant met het schrijven van in memoriams en streeft vergeefs naar erkenning als romancier.
Al in de eerste scene wordt de toon gezet: korte, flitsende dialogen waarin de personages er geen doekjes om winden. Closer is het tweede stuk van de jonge Britse toneelschrijver Patrick Marber (33), waarvoor hij vorig jaar bekroond werd met de Laurence Olivier Award, de prijs voor het beste Engelse toneelstuk.
In een zestiental fragmenten waarin een periode van vier jaar wordt bestreken zoomt Closer in op het relationele lief en vooral leed van de vier personages. Behalve Alice en Daniel, de schrijver, zijn dat een huiselijke dermatoloog (een mooie rol van Kees Hulst) en Anna, een succesvolle fotografe. De handeling spitst zich toe op een virtuoos stuivertje wisselen' tussen de vier personages. Closer is een eigentijdse komedie over liefde en seks en alle daaruit voortvloeiende complicaties, zoals de kwestie van de waarheid vertellen of niet ("Heb je het met hem gedaan? En wat voelde je? Was het lekkerder dan met mij?") en de soms wanhopige behoefte aan illusies. De wisecracks zijn niet van de lucht en verraden een luchtig cynisme : "Ze neuken zich hun leven lang suf en liefhebben kunnen ze niet" concludeert Anna over het andere geslacht en de schrijver beweert: "Alles is al gezegd, er zijn geen nieuwe woorden."
De striptease-danseres heeft een ontregelende functie in het leven van de min of meer gesettlede dertigers, maar eigenlijk doet de schrijver (of de regie) daar weinig mee. Het had misschien meer spanning opgeleverd als zij werkelijk op een fundamenteel andere manier in het leven had gestaan en de anderen had geconfronteerd met hun tamelijk lege bestaan. Opvallend is wel dat de regisseurs (Marc Nelissen voor de grote lijnen en Gijs de Lange voor de finishing touch) en natuurlijk de acteurs erin slagen om van de flinterdunne karakters toch stuk voor stuk sympathieke personages te maken.
In een uiterst inventief decor van schuivende panelen wordt telkens een andere eigentijdse omgeving getoverd: van een fototentoonstelling naar de riante behandelkamer van de dermatoloog en van de chaise longue thuis naar de paradijssuite in de striptease-tent.
Hoewel het stuk naar het einde toe wat begint te slepen, is Closer een onderhoudende en, getuige de lachsalvo's in de zaal, uiterst herkenbare moderne zedenschets.