Gedwee doet de dochter haar armen omhoog. Vader helpt haar in haar nachtjapon. Vader smeert haar boterham en vader geeft haar les. De deur komt dochterlief niet uit en in de huiskamer laat geen raam de buitenwereld binnen. Een monitor houdt eventuele gasten scherp in de gaten en de deurbel neemt een geprononceerde plek in.

Dolores is een nieuwe voorstelling van Golden Palace, het gezelschap van Ingrid Kuijpers. Afkomstig uit de mime, heeft zij naam gemaakt met voorstellingen waarin met weinig woorden veel wordt verteld.Ook in Dolores komt weinig tekst voor. De vader geeft af en toe les in mooi engels en legt dan moeilijke woorden uit. Als hij weg is, draait de dochter hele oude plaatjes met educatieve teksten. Plaatjes die zij met alle herhalingen -omdat de plaat blijft steken- van buiten kent.Ook heeft zij een kleine gitaar waarop zij zichzelf begeleidt. Ze zingt vooral over de liefde. 'My heart belongs to daddy', bijvoorbeeld, de evergreen van Marylin Monroe. Daarbij kijkt ze veelbetekenend naar haar vader. Wat is er precies aan de hand tussen vader en dochter? Is hij een overbezorgde vader die het beste met zijn dochter voor heeft? Wil hij haar beschermen tegen de boze buitenwereld of is er iets anders aan de hand? Wil hij haar misschien wel voor zichzelf bewaren?

In de voorstelling wordt veel gesuggereerd en word je als kijker steeds op het verkeerde been gezet. Dolores is van begin tot eind spannend, ondanks de beperkte ingrediënten en dankzij het voortreffelijke spel. Op de vierkante millimeter is alles uitgedacht en de timimg is perfect. Als de deurbel gaat, is de spanning om te snijden.Van het bezoek van een pizzabezorger wordt een meesterlijke act gemaakt. Via een luikje blijkt dochterlief een vriendin binnen te laten, een werkelijk briljante rol van Yahya Gaier. Wat een vileine kruising tussen Pippi Langkous en een kleine satyr. Het ene ogenblik is zij bedeesd als een klein meisje, de ogen naar bendeden geslagen, de benen tegen elkaar, en het volgende moment komt alle valsheid naar buiten.

Ook de andere rollen worden fraai ingevuld en zo is Dolores een mooi voorbeeld van de speelstijl van Golden Palace. Een bizar sprookje, spannend en meeslepend van begin tot eind.