Bierkaai heet de voorstelling over het leven van Don Quichot, de meest droevige ridder aller tijden, simpelweg. En vechten tegen de bierkaai moet de ridder; zijn nobele idealen bezorgen hem grote problemen in een wereld die van machtsspelletjes en intriges aan elkaar hangt.

In de coproductie van Tevengebroed en Toneelgroep Amsterdam wordt het verhaal van Don Quichot zonder veel poespas verteld. De vier acteurs van Tevengebroed zijn identiek uitgedost in open hemden, leren broeken waarop frontaal op het kruis een soort bundel is genaaid, en zwarte puntschoenen, erg onhandig om op te lopen maar wel met een ouderwets ridderlijke uitstraling. Op een achterdoek wordt de lokatie geprojecteerd: de zee, een bergachtige omgeving, hallucinerende projecties of eenvoudig een sfeerbepalende kleur; voor de rest bestaat het decor alleen uit een houten plankier. Opzij staan twee rode pilaren waarop een plaatje van een naakte, wulps buigende dame te zien is. Waarom wordt mij eigenlijk niet duidelijk, de hoogstaande opvattingen die Don Quichot heeft over de vrouw staan ver af van dergelijke 'obsceniteiten'.

In grote lijnen wordt het klassieke verhaal van Cervantes naverteld, afgewisseld met gespeelde scènes. Met veel vaart en verve wordt de ene anekdote na de andere uit de hoed getoverd. Het spelplezier is groot en werkt aanstekelijk. Vooral de razendsnelle overgangen zijn knap geënsceneerd. Jammer vond ik dat het duo Don Quichot/Sancho Panza telkens door twee andere acteurs gespeeld werd. Wie de lange, leren jas aantrok was Don Quichot, dat bleef wel helder, maar een functie had die voortdurende wisseling niet. Of het zou moeten zijn dat men wil duidelijk maken dat iedereen diep van binnen een Don Quichot is (of zou kunnen zijn), maar als het goed is, zou je die conclusie, lijkt mij, uit het stuk zelf moeten halen.

Geestig is Bierkaai vooral waar slapstick wordt gemaakt van de overige personages, zoals de twee boerenvrouwen die met hun sjaaltjes om worden aangezien voor de koningin en prinses van de schoonheid'.

Of in de scène waar plotseling Dulcinea, de onbereikbare, ideale vrouw voor Don Quichot, hem even plotseling verschijnt als weer in rook opgaat.

De voorstelling stijgt niet uit boven een charmant, geestig navertellen van het boek, een dimensie daar bovenop ontbreekt. Don Quichot is en blijft een ontroerend personage, maar wordt in deze enscenering geen hedendaagse luis in de pels.