Zelfs het verschil tussen de windjes van een bruid voor de huwelijksnacht en erna wist hij feilloos te imiteren. In het Parijse variété aan het eind van de negentiende eeuw verdiende de petomaan schatten met acrobatische toeren van darmkanaal en rectum.
De Petomaan is het eerste deel van het bizarre drieluik dat Orkater presenteert onder de samenvattende titel Petomaan Necrofiel Trompettist. Een titel die vooral nieuwsgierig maakt naar het derde deel: necrofilie mag dan een wat perversere afwijking zijn dan het relatief erg onschuldige winden laten, maar dat ze beide in een rariteitenkabinet worden gepresenteerd, dat kan. Maar wat doet die trompettist daar in 's hemelsnaam bij?
Na afloop is die vraag nog steeds niet bevredigend beantwoord, al speelt ook in het verhaal over de trompettist de wind een sleutelrol. Het tweede deel, het verhaal over de necrofiel, heeft een veel serieuzer opzet dan het kluchtige stuk over de petomaan. De getuigenis van een man die vrouwen vermoordde om zich aan hen te verlustigen, wordt indringend gespeeld door Roef Ragas en je krijgt bijna sympathie voor de arme stakker. Al wordt zijn ongelukkige jeugd wel erg schetsmatig uitgebeeld.
In De Trompettist wordt het verhaal verteld van een mysterieuze val uit een hooggelegen hotelkamer. Erg knap hoe Porgy Franssen het publiek geboeid weet te houden tijdens zijn vrije val. Hij vertelt in slow motion wat zijn personage, een lichtelijk neurotische trompettist, denkt gedurende de laatste seconden van zijn leven. Spannend opgebouwd en mooi gespeeld, maar zonder verbindende lijn naar de andere twee delen, afgezien van een vage verwijzing naar de wind als veroorzaker van de valpartij.
Sowieso is deze voorstelling een echte Porgy Franssenshow. Van de meest lullige bijrolletjes maakt hij een feest, zoals van het blonde bakkersmeisje met haar rode tasje dat ten prooi valt aan de necrofiel. Saskia Temmink komt als comédienne, met name in het eerste deel, niet erg uit de verf.
Al met al is deze voorstelling, die naar een idee van Porgy Franssen tot stand is gekomen met behulp van tekstschrijver Jan Veldman en componist Chiel Meyering, teveel los zand gebleven. De muzikale bijdragen, vooral die van het Amsterdams Gitaartrio in het derde deel, zijn mooi, maar een geslaagde muziektheaterproductie, zoals Orkater er een paar hele bijzondere gemaakt heeft, is het ook niet geworden. Petomaan Necrofiel Trompettist is het resultaat van een merkwaardig mengelmoesje van ideeën en ideetjes, aardig uitgewerkt, maar te weinig om echt voor een memorabele voorstelling te zorgen.