Het verdelen van de erfenis vormt een van de grootste bronnen voor familieleed. Volgens een recent onderzoek geeft driekwart van de ondervraagden aan dat ruzies over de erfenis er dusdanig in hebben gehakt dat de onderlinge familieverhoudingen voorgoed verstoord zijn. Toneelgroep Dorst zorgt in haar nieuwe voorstelling Spiritus nog voor wat complicerende factoren. De net overleden vader heeft zijn eerste vrouw en kinderen al jong verlaten en is een nieuw gezin begonnen.
Daar staan ze dan: broer en zuster uit het eerste huwelijk aan de ene kant en de weduwe met dochter uit het tweede huwelijk aan de andere kant. Ze ontmoeten elkaar voor het eerst in het voormalige proeflokaal, eens een bloeiende ambachtelijke jeneverstokerij, waar de sfeer van vroeger nog in alles aanwezig is. Aan de muur hangen oude advertenties 'Een glaasje Vergeer vraagt om meer' en ruikt het nog naar graan en kruiden, zoals karwij en alsem.
Broer en zus hebben geen contact meer gehad met vader nadat hij hun gezin had verlaten. Dat levert bij de broer (Theo de Groot) een gevoel van wrok en verbittering op: geen tijd voor sentimenteel gedoe, kom maar op met die poen. Komt nog bij dat het water hem aan de lippen staat: voor zijn bedrijf dreigt een faillissement en de schuldeisers staan voor de deur. De zus (Trudy de Jong) is altijd van haar vader blijven houden. Haar werk als docente klassieke talen levert haar geen bevrediging mee op en waarom zou ze niet in vaders geest een proeverij beginnen, een toevluchtsoord voor eenzame zielen?
De weduwe ( Elsje de Wijn) vindt op haar beurt dat ze recht heeft op het pand: haar dochter (Annelien van Binsbergen ) wil er een concept store beginnen, een styleshop voor de avontuurlijke geest. Genoeg stof voor conflicten, over de erfenis in de eerste plaats, maar ook over traditionele waarden versus moderne eisen, over oud tegen nieuw en over jeugd tegen senioren.
De tekst voor Spiritus is op het lijf van de acteurs geschreven door schrijver Tjeerd Bischoff. Al eerder maakte hij met hen Dorst, waar het gezelschap haar naam aan dankt. Het is een vaardig geschreven stuk, waarin de tegenstellingen flink worden uitvergroot en humor altijd door de tragiek heen schemert. Elsje de Wijn blinkt uit als keiharde zakenvrouw, maar ook de andere acteurs spelen mooie rollen, al is het af en toe iets teveel over de top.
Mede dankzij het uitstekende spel van de acteurs wordt het meer dan een willekeurige familiegeschiedenis, maar gaat het ook echt over onze tijd, over de onvrede, de leegte en bovenal over het hunkeren naar een geluk dat er misschien wel nooit geweest is.