'Wij blijven een luie generatie, die meer gericht is op het pluisje van onze navel dan op de rest van de wereld', zegt haar vriend. Intussen kijkt Jessie om zich heen, rookt aan de lopende band sigaretten en is de wanhoop nabij. Jessie gelooft al vanaf haar tiende niet meer in God, al is ze wel voortdurend op zoek naar een aanvaardbare vervanger. Ze is twintig, slim, gevoelig en ze ziet vooral de onechtheid en oneerlijkheid van mensen en de zinloosheid van het bestaan.
Till the fat lady sings is een mooie, kleine voorstelling van Toneelgroep Oostpool, gespeeld door Maria Kraakman en Sanne den Hartogh. Eerder speelden zij hoofdrollen in respectievelijk Orlando (bekroond met een Theo d'Or 2010) en Hamlet.
De tekst voor Till the fat lady sings is geschreven door de jonge theatermaker, dramaturg en schrijver Casper Vandeputte, die zich liet inspireren door J. D. Salinger, die van The Catcher in the Rye. Zijn beroemde roman over de radeloosheid van de jeugd in het Amerika van net na de oorlog heeft vooral thematisch overeenkomsten met Till the fat lady sings: het gaat in beide gevallen over existentiële eenzaamheid en de worsteling van jonge mensen die de hypocrisie van de samenleving genadeloos doorzien om toch een soort van zin aan hun bestaan te geven. Vandeputte heeft een mooie tekst geschreven: intelligent, scherp en tijdloos. Het is tegelijk een portret van een gezin dat een grote tragedie heeft meegemaakt (de zelfmoord van een broer) als een bespiegeling over het leven.
We zien de twee acteurs in verschillende rollen. Maria Kraakman zet de rol van Jessie overtuigend neer in al haar twijfel, hunkering, eenzaamheid en kracht, maar ze speelt ook grandioos de moeder, die haar dochter alsmaar kippensoep aanbiedt. Tegen beter weten in want Jessie haat kippensoep. Sanne den Hartogh speelt zowel haar vriend als haar broer Walter. Omdat beide personages acteur zijn en in de toneelwereld leven, biedt het stuk ook de kans om flink uit te halen naar het vak en de overdreven maniertjes en het hypocriete geslijm binnen die wereld. Toch is het de noodzaak om schoonheid te ervaren die uiteindelijk een soort uitweg lijkt te bieden.It ain't over till the fat lady sings is een uitdrukking die zoveel wil zeggen als: iets is pas klaar als het klaar is.
De voorstelling is sober gemaakt, met effectieve elementen die de sfeer van de jaren vijftig oproepen. De esthetiek van de televisieserie Mad Men: mannen met brillantine in het haar, vrouwen in witte jurken, ouderwetse telefoons met een zwarte hoorn. Tegelijkertijd is het verhaal tijdloos: het verzet van jonge mensen tegen oppervlakkigheid en de wanhopige behoefte aan troost is van alle tijden. En al klinkt het loodzwaar: de tekst is ook uiterst geestig en vooral Sanne den Hartogh zorgt met prachtig spel voor lichtheid en droogkomische momenten.