Zelfs de kraaien hebben hun ogen dicht, zo zwart is alles. Donna Donna begint pikzwart, met de dood van de verloofde van Donna, amper twintig jaar oud. Hij is gesneuveld op missie in oorlogsgebied.

Lidwien Roothaan regisseert Ria Marks, Lieke-Rosa Altink en Yara Alink in een poëtisch verhaal van Peer Wittenbols. Het is een typische Orkaterproductie: muziektheater waarbij de drie musici onder leiding van Martin Fondse een mooi duet aangaan met het spel.

Geen gemakkelijk thema, de dood die zo onverhoeds toeslaat: de verloofde ver weg gesneuveld, de achtergebleven geliefde radeloos alleen na een telefoontje dat een onbegrijpelijk gat slaat in het leven. In de regie van Lidwien Roothaan wordt het een subtiele, ontroerende voorstelling waarin ook ruimte is voor humor. Peer Wittenbols is een meester in het schetsen van ongemakkelijke situaties en van dialogen die de pijnplekken precies blootleggen. Zoals de stiefmoeder die telkens zegt: 'fijn dat ik er ben', waarmee ze bedoelt dat ze zou willen zeggen dat de ander zegt: 'fijn dat je er bent'.

In haar rauwe verdriet en eenzaamheid zoekt Donna troost en hulp, eerst bij haar stiefmoeder (Lieke-Rosa Altink) en later bij haar biologische moeder ( Ria Marks), die ze niet meer gezien heeft sinds ze op haar tiende bij haar vader is gaan wonen. In simpele, trefzekere streken wordt het beeld geschetst van die drie vrouwen. De vader van Donna, een Italiaan met voortdurende heimwee, speelt alleen op de achtergrond een rol.

Het is een ontroerend en geestig stuk over liefde, eenzaamheid en rouw geworden, met prachtige, speciaal op de acteurs geschreven muziek: soms hard en explosief, soms heel subtiel tegendraads, soms mooi melancholisch. Het decor is, als altijd bij Catharina Scholten, even vindingrijk als simpel: aan het plafond hangen tientallen kleurrijke voorwerpen: parapluutjes, lampen, hartjes, tassen. Spullen die een vrolijke verwijzing vormen naar de mobiles in babykamers, maar ook iets van lang verloren herinneringen oproepen aan de kindertijd.

Yara Alink speelt overtuigend de titelrol: ontredderd en kinderlijk in haar wanhoop, mooi in haar eenzaamheid en oprechtheid, en uiteindelijk ook sterk in haar vertrouwen in de liefde. Ria Marks en Lieke Rosa Altink spelen allebei door de wol geverfde vrouwen, behoorlijk beschadigd door het leven en dat laten ze, elk op heel eigen wijze, mooi zien. Ontroerend hoe ze hun best doen om Donna bij te staan en tegelijk ontluisterend om te zien hoeveel er misgaat in de communicatie en hoe de egoïstische motieven het vaak winnen van de goede bedoelingen.

Donna Donna is krachtig in haar vorm: de drie musici staan ver uit elkaar op het grote toneel, de overgangen zijn subtiel. Ondanks het thema is het zeker geen loodzware voorstelling geworden. Integendeel: dankzij de zwarte humor is het een liefdevolle, ontroerende en ook heel geestige voorstelling.