De chef onderscheidt zich door zijn stempel. Waar de vier kantooremployees zich alleen maar met behulp van het zachte geratel van hun rekenmachine kunnen doen gelden, kan hij accenten zetten, met een machtige dreun van zijn stempel. In Mannenschool wordt het fenomeen kantoor onder de loep genomen, in een absurdistische mengeling van Voskuil, Jiskefet en een flinke scheut Dennis Potter.

De vijf heren van kantoor schuifelen een voor een binnen, onberispelijk gekleed in identiek saaie confectiepakken. Ze glimlachen elkaar stijfjes toe, ontvangen een map van de chef en zetten zich zwijgend aan hun monotone arbeid, zo te zien het optellen van onafzienbare rijen cijfertjes. In de steriele kantoorruimte - fletse kleuren, onaanzienlijk meubilair en een half ontmantelde piano - lijkt alles gericht op de productiviteit, maar schijn bedriegt. Van binnen en van buiten loert de chaos, die slechts met harde hand kan worden bedwongen. In een fraaie samenzang, begeleid door pianist Kees van Zantwijk, brengen de heren de Beegeeshit Cause we're living in a world of fools...ten gehore. Ze worden streng gecontroleerd door de directrice die hier en daar een kin omhoogduwt, een stropdas rechttrekt of een denkbeeldig pluisje wegveegt.

Schielijk nemen ze daarna weer plaats achter de bureaus, maar de herwonnen discipline wordt telkens ondermijnd. Aanvankelijk vooral door bezoek van dames die zich zonder uitzondering hysterisch gedragen. Ze komen huilend binnenlopen, met een mannenoverhemd dat onder de rode lippenstift zit of smijten stampvoetend de vuile was rond, uitroepend dat zij zich ook weleens willen ontplooien. Al maken de beide actrices, Monique Kuijpers en Suzan Boogaerdt, er fraaie typetjes van, de tot dan toe strak geregisseerde voorstelling ontspoort hier enigszins. Persoonlijk had ik het spannender gevonden, als juist die mannenwereld vol onderlinge spanningen meer was uitgediept, zonder die geforceerd aandoende inbreuken van buitenaf. De kracht van de voorstelling ligt met name in de mimiek en in de fysieke speelstijl; de choreografie van de blikken (wie kijkt wie aan of wie kijkt juist weg) is ronduit meesterlijk.

Mannenschool is na de hit Golden Palace (1997) opnieuw een humoristische mimemusical van Ingrid Kuijpers, met absurdistische trekjes. Na het sterke begin wat onevenwichtig van opbouw, maar zeker voor dames en heren die hun dagen slijten op kantoor een absolute aanrader.