'Je denkt dat je zelf aan het stuur zit, maar je komt toch steeds op wegen en op plekken terecht die je nooit zelf uit had willen kiezen'. Dat is een mooie variant op 'life is what's happening while you're making other plans'. Het is een uitspraak van de actrice die op het toneel staat in White Lies, een solovoorstelling van de Vlaamse actrice Lies Pauwels. Zij is vooral bekend door haar rol in Freetown van Dood Paard waarvoor ze de Colombina 2011 ontving.

Als de voorstelling begint, zien we haar onzeker zwalken over het dikke tapijt. De setting is die van een persconferentie: lange tafel, afgerokt met een goudgeel kleed. In het midden van de tafel een drietal microfoons en water. Lies Pauwels begint haar verhaal alsof ze auditie doet voor Lars von Trier, de filmmaker die net Nymfomaniac heeft uitgebracht en bekend staat om zijn intensieve samenwerking met acteurs. De tekst is van Rob de Graaf, die ook Freetown schreef. Haar poging om zichzelf te beschrijven als actrice en als mens is tot mislukken gedoemd, begint ze; ze plukt hier en daar maar wat fragmenten uit haar turbulente leven. Ze wil eerlijk zijn. Of zegt ze dat maar? Ze keert zichzelf letterlijk binnenstebuiten: een aaneenschakeling van anekdotes, flarden uit haar jeugd en schalks commentaar. Lekker koket gebracht: rode pumps, een mini-jurk met daaronder een glanzende panty, een blond haarstukje en smachtende lippen. Kernwoorden: geen orde, maar chaos, geen veiligheid maar het gevaar opzoeken. En ze is niet bang geweest, ze is eropaf gegaan: theater met risico.

Dat klinkt als een egotrip van een actrice met een midlifecrisis, maar dat is het niet. De meeste kwesties die ze aanroert gaan ook op voor 'gewone' stervelingen: dat leven altijd de kiem in zich draagt van de dood, dat iedereen wordt 'aangetast' door het leven, uiterlijk maar ook van binnen. Dat je als je jong bent denkt dat alles mogelijk is, maar er na een tijdje achter komt dat de winkel maar gevuld is met een beperkt aanbod. Het stuk gaat over de flinterdunne grens tussen illusie en werkelijkheid. Nadat ze in tranen is uitgebarsten, veegt ze de make-up van haar gezicht en vraagt of Lars daar iets mee kan? Ze koketteert met haar onvermogen en desillusies maar laat intussen wel alle kanten van haar niet geringe talent zien.