Wanneer is een stoel nog een stoel? Bestaat er een stoel met een oneindig aantal gaten? Op welk moment houdt de stoel op stoel te zijn en zijn er alleen nog gaten? Een academische kwestie die bij Alex d'Electrique uitermate concreet wordt wanneer een van de personages zich met een boor uitleeft op het sjieke lederen eetkamermeubilair.

In Painicilline laat tekstschrijver Ko van den Bosch drie potentiële Nobelprijswinnaars gezamenlijk wachten op de uiteindelijke uitslag. In een ruimte met een telefoon, een enorme tafel, veel stoelen en nog veel meer flessen wodka ontmoeten de drie wetenschappers elkaar. Ze bespreken hun wetenschappelijke verdiensten en discussiëren over de toestand van de wereld. Voor Ko van den Bosch een ideale kapstok om zijn bizarre, onnavolgbare en soms geniale teksten aan op te hangen. Zo laat hij de derde wereldeconoom een krankzinnig exposé geven over de fundamenten van het kapitalisme, terwijl de filosoof iedereen lastigvalt met zijn theorieën over de angst voor de leegte en de geneticus wanhopig op zoek is naar een steeds heftiger 'mindfuck'. Cynisch tot op het bot, geestig en steeds sneller in een taalcarrousel die af en toe doldraait, maar soms ook onverwacht poëtisch. De afgelopen jaren zijn de stukken van Alex 'Electrique steeds filosofischer geworden en Painicilline vormt in die ontwikkeling een hoogtepunt. Zonder moralistisch te worden schildert Ko van den Bosch een kritisch beeld van een steeds sneller gaande technologische ontwikkeling: op een pakketje zo groot als een luciferdoosje passen duizenden liedjes maar hoe verhoudt zich dat tot wat een mens eigenlijk kan bevatten? De drie wetenschappers draaien langzaam maar zeker dol in hun onzekerheid en onderlinge jaloezie, mede vanwege de enorme hoeveelheden wodka die genuttigd worden. Door het komische spel en de kleine absurde vondsten, waar Alex d'Electrique vanouds zoveel succes mee heeft gehad, blijft de voorstelling licht en toegankelijk.

Het bijzondere is dat de groep er nog steeds in slaagt om een jong publiek te trekken dat de voorstelling, die niet echt gemakkelijk is, ademloos volgt. Des te spijtiger dan ook dat Alex d'Electrique na de subsidiekorting noodgedwongen besloten heeft in deze vorm te stoppen. Nog twee avonden te zien in de Toneelschuur.