Hij lijkt zo weggelopen uit een van de stukken van Thomas Bernhard met zijn moppertirade tegen de lente. Dat overdreven getsjilp van die vogels moet maar eens afgelopen zijn, vindt hij. Gadverdamme, weer een lente. Hij heeft er genoeg van, hij zou hooguit nog te porren zijn voor een paar herfsten met van die stevige stormen. In zijn beginmonoloog leren we Victor (Allard van der Scheer) kennen als een doorgewinterde kankerpit met gevoel voor humor.
Tegen de dame die opgewekt naast hem komt zitten op de bank voor zijn huis, is hij evenmin erg vriendelijk. Na een paar minuten moeizame conversatie staat zij weer op en vraagt: kom je zo eten? Het blijkt zijn vrouw Charlotte (Nelly Frijda) met wie hij voortdurend dat soort spelletjes doet: net doen alsof je elkaar niet kent. De grens tussen werkelijkheid en illusie is alleen niet zo duidelijk meer de laatste tijd.
In Kortsluiting schetst Haye van der Heyden vaardig een beeld van een actueel thema. Het huwelijk tussen Victor en Charlotte raakt in een crisis doordat Victor steeds meer begint te vergeten: Alzheimer.
In het eerste deel voor de pauze wordt de ziekte van Victor en de consequenties ervan voor zijn omgeving redelijk subtiel uitgewerkt. Allard van der Scheer zet zijn personage overtuigend neer, zonder enig effectbejag, sober en aandoenlijk.
Jammer dat vooral in het tweede deel van Kortsluiting de subtiliteit ontbreekt en de sjablonen wel erg zichtbaar worden. De spiegels, die worden opgehouden (de verhoudingen van respectievelijk dochter Julia en van buurvrouw Eva), zijn al te doorzichtig en de oplossingen zijn naar het einde toe wel erg plat ingevuld.
Het decor is van een ongekende lelijkheid: een groene bordkartonnen rand moet waarschijnlijk een heg verbeelden en tegen de achterwand drijven telkens andere wolkenpartijen voorbij. Er wordt voortdurend op of rond de twee bankjes op de voorgrond gespeeld in een uiterst stijve mise en scene. Aan begin en eind van elk fragment wordt de beweging even stilgezet, wat de indruk van ouderwets theater nog versterkt. Dat is jammer want het stuk van Haye van der Heyden is geestig geschreven en heeft zeker niveau, afgezien van de platte oplossingen naar het einde toe.
De sfeer, die na een ook niet helemaal uit de verf gekomen crisis tussen het echtpaar overblijft, is die van berusting en tederheid. Ze hebben zich neergelegd bij het onvermijdelijke en proberen er samen het beste van te maken. Allard van der Scheer, de absolute held van de avond, speelt ook die kwetsbaarheid heel mooi uit, al had ik persoonlijk liever gehad dat hij lekker was blijven mopperen.