Pas halverwege de voorstelling maakt eindelijk het feestvarken zijn entree. Otto Horst, de grote schilder, viert in intieme familiekring zijn negentigste verjaardag. In een rolstoel wordt de hoogbejaarde kunstenaar binnengereden: met een geruite sjaal zorgvuldig om zijn hoofd gewikkeld en een plaid om de benen maakt hij een krachteloze indruk.

Het feest vindt plaats op het landgoed van gravin van Bleybergen tot Claerens, waar Otto altijd zo graag schilderde vanwege de mooie lichtval. Nu kan de kunstenaar amper nog licht verdragen en de feestruimte bestaat uit een kale bakstenen hal, waar opgezette beesten de enige decoratie vormen. Een voor een zijn de gasten binnen komen waaien en al zetten vooral Marisa van Eyle en Myranda Jongeling fraaie karikaturen van adellijk verval neer, ze blijven teveel aan de oppervlakte om lang te kunnen boeien. Met uitzondering van de in motorpak gestoken Anneke Blok die een mini-one woman show maakt van haar rol. In een prachtige monoloog vertelt ze als Joyce, barones van Vosbergen, over de "strakke jonge jongetjes", waarmee ze zich als bijna vijftigjarige vrouw therapeutisch verhoudt.

Brak is een nieuw toneelstuk van Frouke Fokkema, met wie De Trust eerder samenwerkte in Kracht (1990), over de duistere kanten van de adel. Haar stuk doet enigszins denken aan een serie als Oud Geld, maar dan aanmerkelijk minder subtiel en geestig, en teruggebracht tot een lange aflevering. Brak is veel te geconstrueerd en te volgestopt om aan te komen. De contrasten liggen er te dik bovenop, bijvoorbeeld tussen de butler Albert die als verzetsheld bekend staat en de jarige Otto, die zijn nationaal-socialistische sympathieën ternauwernood kan bedwingen. En er zijn zoveel onthullingen over wie allemaal een onecht kind blijkt te zijn of van een andere vader dan aangenomen (om nog maar te zwijgen van de Grote Onthulling aan het eind), dat het aanleiding zou kunnen geven tot een super slapsticksoap. Als Theu Boermans het stuk had geregisseerd in de exuberante stijl van bijvoorbeeld de Schwab-stukken destijds, dan had het in elk geval tot meer hilariteit geleid. Nu blijft het stuk hangen in tamelijk snel vervelende en doorzichtige dialogen tussen teveel mensen die je geen van allen iets kunnen schelen. Brak is niet zoals de flyer suggereert een X-ray van de Hollandse ziel, maar een ondoorzichtige modderpoel vol troebele bewegingen.