Een soort antivries-programma, noemt regisseur Moniek Merkx haar nieuwe voorstelling Liefde. En inderdaad: wie zou er niet ontdooien van het vrolijke en energieke spektakel waarin acht jonge spelers alle mogelijke hindernissen en obstakels van de liefde onderzoeken én overwinnen?

De voorstelling wordt gespeeld tegen een uit verzinkte looproosters opgetrokken achterwand waar een miezerig straaltje water uit opborrelt. Een voor een komen de spelers naar voren: de een zingt een lied, de ander klautert nukkig op de oncomfortabele achterwand, een derde begint te zingen. Een blond meisje trekt steeds mooiere verkleedjurken aan, een jongen verstopt zich in een roze tutu en kruipt als een exotisch insect bij haar op schoot. Steeds andere groepjes vormen zich. Soms lijkt het op een schoolplein waar meisjes giechelen en jongens stoer doen. Vaak zijn er pogingen tot contact, inclusief natuurlijk de onvermijdelijke afwijzingen. Soms onhandig, soms kinderlijk, soms gemeen of juist heel geraffineerd. De vier jongens en vier meisjes zijn stuk voor stuk getrainde dansers en performers: de een gespecialiseerd in mime of moderne dans, de ander in hiphoptechnieken zoals breakdance, krumping en tricking.

Ze zijn nog heel jong (geboren rond 1992) en prettig divers wat betreft kleur en uitstraling. Een prachtige afspiegeling van multicultureel Nederland zoals het er op zijn mooist uit kan zien. Er wordt weinig gesproken; af en toe maakt een van de spelers zich los uit de groep om iets over zichzelf te vertellen, maar het is een voorstelling die grotendeels uit beweging bestaat. Belangrijk is de soundtrack die (net als bijvoorbeeld bij het mooie Voorjaarsontwaken, ook een samenwerking bij Maas theater en dans) door Joop van Brakel is samengesteld: aanstekelijke disco naast barokmuziek. De inspiratiebronnen worden gevormd door films - Le Bal van Scola, Grease, La Grande Bellezza - Bollywoodspektakel, sprookjes en het werk van Pina Bausch, maar ook de bewegingen op een schoolplein hebben de makers duidelijk geïnspireerd.De kostuums (van Nicky Nina de Jong) zijn kleurrijk en vertellen veel over de individuen en hun ontwikkeling. Als de voorstelling begint, zijn het nog kinderen. Gaandeweg gedragen ze zich steeds meer als pubers, met alles wat daarbij hoort aan uitzoeken en experimenteren. Vermommingen, vreemde uitdossingen, jaloezie op elkaars kleren. Jongens die op hoge hakken proberen te lopen, onderwijl uitglijden en zich staande houden, intussen de meest ingewikkelde capriolen makend. Ze springen in elkaars armen, knuffelen, plagen elkaar, doen stoer, dagen elkaar uit. Soms aarzelend of kwetsbaar, soms bluffend, soms ontroerend van onzekerheid, soms super stoer. Alle kleuren en vormen van de liefde komen voorbij en de voorstelling eindigt met een woest waterballet. Liefde is spectaculair en hartverwarmend danstheater.