"Stel dat alle mensen op elkaar leken behalve u?", fluistert een stem in je oor, terwijl je de tentoonstelling binnenwandelt. In de hal van het Theatermuseum, waar alles nog gewoon oogt, begint Een huis vol stemmen aan de balie, waar je een zogeheten oorfoon krijgt uitgereikt.
Een huis vol stemmen is een mengeling van een tentoonstelling, een rondleiding en een theatrale belevenis, speciaal gemaakt voor het Theatermuseum. Beeldend kunstenaar Jeroen Kee heeft een aantal kamers en gangen ingericht, Bernlef schreef de suggestieve teksten en componist Thijs van der Poll maakte en zocht er geluidsfragmenten bij. De stemmen worden vertolkt door bekende acteurs, waaronder Gijs Scholten van Aschat, Pierre Bokma, Peter Blok en Annet Malherbe, al moet je de wandeling waarschijnlijk vaker maken om die stemmen te herkennen. De eerste keer ben je veel te veel bezig met het bekijken van de (prachtige) objecten, het luisteren naar de opdrachten en het zoeken van je weg.
Tijd en ruimte vormen belangrijke elementen van de tocht door het museum. "Alles is van voorbijgaande aard", spreekt de stem dromerig; hier wordt de tijd even stilgezet. Illusie en werkelijkheid lopen al snel door elkaar heen en de verbeelding wordt aan het werk gezet. Afhankelijk van de keuze die je in het begin kunt maken tussen een mannelijke, een vrouwelijke of een Engelstalige gids, maak je andere dingen mee. Overal staan monitoren waarop het gezicht van Jim van der Woude te herkennen valt, een soort virtuele suppoost. Zijn reacties hangen samen met wat er in de ruimte gebeurt. Zo zie je hem in een kamer met uitzicht op de Herengracht, terwijl de stem het rijke grachtenverleden oproept en de luxaflex openklapt, mee naar buiten kijken. Technisch zit de tentoonstelling razend knap in elkaar: deuren klappen precies op tijd open en weer dicht, gedeeltelijk afhankelijk van de individuele deelnemer, gedeeltelijk, vermoed ik, gestuurd door sensoren. In een spiegel zie je jezelf voorbijlopen, niet als spiegelbeeld, maar een video-opname van een paar minuten geleden. Wanneer je de verkeerde kant oploopt, word je gewaarschuwd door een bromtoon.
Het belangrijkste thema, althans van mijn wandeling onder leiding van de mannelijke gids, is dat van de identiteit. Je rol als toeschouwer verandert in die van een medespeler van het verhaal. Dat maakt Een huis vol stemmen tot een spannende ervaring. Als je eruit komt, al duurt de hele wandeling maar twintig minuten, heb je werkelijk wat meegemaakt.