Ruim halverwege de voorstelling neemt Albert het gezelschap op sleeptouw: hijzelf voorop, in het midden zijn verloofde, de mooie Lotte en achteraan de dan al dieptreurige Werther, ziek van liefdesverdriet. Een polonaise vol Weltschmertz.

Het is een van de vele prachtige momenten in Het lijden van de jonge Werther, een knisperfrisse bewerking van de briefroman van Johann Wolfgang von Goethe uit 1774. Het is een van de grote klassiekers: over de onmogelijke liefde van Werther voor een onbereikbare vrouw, die al verloofd is met een brave borst. Uiteindelijk jaagt Werther zich uit wanhoop een kogel door de kop. Een roman, geschreven middenin de 'Sturm und Drang'-tijd en ongekend succesvol: Werther werd een held en de nodige jongemannen herkenden zijn verhaal. Er schijnt zelfs een golf van zelfmoorden door Europa te hebben plaatsgevonden, alhoewel andere bronnen dat weer betwisten.

Hoe dan ook: het verhaal spreekt nog steeds tot de verbeelding, niet zozeer vanwege die wanhopige liefde maar vooral om de onderliggende vragen. Wat voor mens wil je zijn? Waar geloof je in? Waar wil je voor vechten? Ga je je passie achterna?Regisseur Eline Arbo maakt met haar enscenering van Het lijden van de jonge Werther een indrukwekkend debuut bij de onvolprezen Toneelschuur Producties. Ze heeft de bijna tweehonderdvijftig jaar oude tekst bewerkt, alsof die gister geschreven is. Zo helder, zo eenvoudig, zo tot de verbeelding sprekend, zo allesbehalve stoffig (wat je misschien zou kunnen denken van een bijna tweehonderdvijftig jaar oude tekst). Ook de regie zit vol vondsten: als Werther eindelijk zijn rivaal Albert ontmoet, draaien ze rondjes in rode zwembanden die aan harten doen denken: meteen aan elkaar gekoppeld in een meedogenloze dans. Het decor van Juul Dekker is al even vindingrijk: een vloer bezaaid met kinderspeelgoed, van roze flamingo's tot nep-pistolen en van badmintonrackets tot mandolines, die voor een groot deel ook gebruikt worden.

Er wordt fraai gezongen en gemusiceerd door de drie acteurs: van 'Schön ist die Jugend, sie kommt nicht mehr' tot eigentijdse popsongs. Victor IJdens is een overtuigende Werther en samen met Diewertje Dir een prachtig stel waar de levenslust en liefde vanaf spat: heerlijk om ze te zien hoe ze elkaar achterna zitten met speelgoedpistooltjes en super soakers. Sander Plukaard geeft de brave Albert genoeg vileins mee om er geen plat personage van te maken. Integendeel: de confrontatie tussen Werther ("Ik volg mijn hart, dat is wat mij uniek maakt als mens") en Albert ("We willen allemaal wel eens woest dansen tot het ochtendgloren, maar er komt een dag dat je ook best graag vroeg naar bed wilt, met een zacht kussentje") is spannend als een bokswedstrijd waarbij beide partijen rake klappen uitdelen. Eline Arbo trekt Goethe moeiteloos de 21e eeuw in met een rake, intense en heel erg geestige voorstelling.