Het begrip leuk' zou een tijdje verboden moeten worden, vindt Ricky Koole. Ze vindt ontzettend veel dingen leuk: zingen en spelen en dansen en de zon en op vakantie gaan en nog veel meer. Maar wat zegt 'leuk' nu nog? En waarom moet zij zelf altijd zo nodig 'leuk' zijn? Waarom moet iedereen haar liefst heel erg 'leuk' vinden?
Ricky Koole en Marcel Musters spelen in Play back. The Story of their Lives een geraffineerd spel met werkelijkheid en illusie. Ze blijven dichtbij hun persoonlijk leven en gebruiken elementen ervan om een theatervoorstelling te maken waarin voortdurend gebalanceerd wordt op de grens van echt en nep. Op het toneel wordt de foto van een slapende baby geprojecteerd en pas na een hele tijd heb je door dat het geen foto is, maar een video-opname. Opeens zie je een handje bewegen. Het levert even een schokje op: het is echt, die baby. Op soortgelijke wijze word je gedurende de voorstelling telkens op het verkeerde been gezet over wat echt is en wat fake.
Het is een ongebruikelijke combinatie in het 15-jarig bestaan van de Mug met de Gouden Tand: Ricky Koole is een opkomend multi-talent, ze zong met Karin Bloemen, speelde in speelfilms als De Jurk en Lek en stond in het theater bij onder andere Het Nationale Toneel; Musters is bekend geworden door televisieseries als Oud geld en Hertenkamp en speelde in het theater de laatste jaren samen met Marjan Luif. Play Back haakt aan bij een oude traditie van de Mug, waarin het persoonlijke en het hier en nu als uitgangspunten dienden voor hun voorstellingen. Met clichés uit het artistieke wereldje wordt subtiel de draak gestoken. Zij: "Ik merk dat het lijkt of je het gehad hebt, maar dat is goed hoor!".
"Ik ben Ricky, ik ben heel direct. What you see, is what you get." Zonder enige schroom blikt Ricky de zaal in en begint hartverscheurend te zingen. Engelse zwijmelliedjes of een Frans chanson waarbij ze ongegeneerd uitpakt en zichzelf daarna onmiddellijk relativeert. Musters stelt zich ondergeschikt op, althans dat is de bedoeling. Terwijl Ricky de sterren van de hemel zingt, hijst hij zich in een malle jurk en dringt zich als playbackend koor zo op dat hij alle aandacht opeist.
Af en toe slagen de acteurs erin om de lolligheid te overstijgen. Zoals wanneer Ricky vertelt over haar woede dat alle leuke en bijzondere dingen altijd maar weer voorbij gaan en dat er gewoon helemaal niets aan te doen is en dat ze dat niet uit kan staan. Waarom zou ze eigenlijk dat boek lezen als ze het over twee jaar toch weer vergeten is? Andersom wordt een paar keer gerefereerd aan de vader van Marcel waarover hij liever niet wil praten en aan zijn behoefte om een tijd te stoppen met acteren. Echt uit de verf komen geen van beide thema's en dat is jammer: de voorstelling zou een stuk sterker kunnen worden als er iets meer diepgang in zat. Nu is het vooral een Ricky Koole show, gelardeerd met veel geestigheden. Het is eigenlijk iets te 'leuk' allemaal.